จากคำพูดของเขา เจียงหลีฟังออกว่าเขารู้สึกกับการขนามนามว่าเทพบุตรแห่งราชาแคว้นลู่ เป็นการเยาะเย้ยดูถูก
บางที ภายในใจเขารู้ ที่เรียกว่าราชาแคว้นลู่ เป็นเพียงแค่หมวกที่จักรพรรดิใช้เพื่อจูงตระกูลลู่
“ข้าเรียกเจ้าว่าลู่เสวียนได้ แต่ว่าเจ้าก็ต้องเรียกข้าว่าเจียงหลี” เจียงหลียืนหยัดอีกครั้ง
“ข้าจะเรียกเจ้าว่าหลียาโถ่ว ทำไม เจ้าจะกัดข้าหรือ!” ลู่เสวียนขยับเข้าไปใกล้ใบหน้าที่สวยงามนั้น กะพริบตาต่อหน้าเจียงหลี
ท่าทางเช่นนั้น ช่างเหมือนกับพี่ชายเขาเป็นอย่างมาก!
เจียงหลีกล่าวด้วยรอยยิ้ม “วางใจเถอะ ถ้ามีโอกาสข้าจะตีเจ้าให้ตายแน่”
“โอโห! หลียาโถ่ว นี่ ตัวยังละอ่อน แต่นิสัยกลับไม่อ่อน” ลู่เสวียนก็ไม่ได้ใส่ใจ เขายื่นมือไปจับผมของเจียงหลี
เจียงหลีในตอนนี้ ส่วนสูงถึงแค่ตรงอกของลู่เสวียน เพียงเขายกมือขึ้น ก็จับโดนหัวของนางอย่างงายดาย
ความรู้สึกนี้ ทำให้นางไม่พอใจ และหลบไปอย่างรวดเร็ว
ลู่เสวียนที่คว้าโดนอากาสธาตุอีกครั้ง กล่าวกับเจียงหลีด้วยความโกรธและขบขัน “แม่สาวน้อย เจ้ารู้หรือไม่ว่าซั่งตูมีเด็กสาวมากมายที่รอคอยให้คุณชายอย่างข้าทำเช่นนี้ด้วย ข้าดีกับเจ้า เจ้ากลับไม่ต้องการ!”
“ข้าไม่ต้องการให้เจ้าทำดีกับข้า” เจียงหลีกล่าวตรงๆ
“เจ้าเป็นคนของพี่ชายข้า ข้าทำดีกับเจ้าก็เป็นเรื่องที่สมควรแล้ว” ลู่เสวียนกล่าวแบบตรงไปตรงมา
“……” เจียงหลีไม่พูดอะไร
