ลู่เจี้ยตั้งใจสร้างภาพลักษณ์เช่นนี้แก่นาง ทำให้ทุกคนในตระกูลลู่มีท่าทีที่แตกต่างกับนาง ถึงสถานะของนางจะเป็นสาวใช้ แต่ว่ากลับไม่เคยได้ทำงานของสาวใช้เลย แถมยังมีจวนลู่คอยสนับสนุนทรัพยาการการฝึกฝนวรยุทธให้นางอีกด้วย
ทรัพยากรเหล่านั้นของตระกูลเย่ว์ ลู่เจี้ยก็ให้นางทั้งหมดตามสัญญา จนกลายเป็นคลังสมบัติของนาง
ที่เป็นเช่นนี้ ล้วนเป็นเพราะความรักและเคารพที่คนในจวนตระกูลลู่มีต่อลู่เจี้ย
ขนาดน้องชายผู้มีพรสวรรค์ของเขาอย่างลู่เสวียน ยังให้ความสำคัญกับลู่เจี้ยพี่ชายคนนี้เป็นอย่างมาก ตั้งแต่มีชีวิตใหม่ ประสบการณ์ต่างๆ ที่ได้รับ ทำให้เจียงหลีได้เห็นถึงผู้ที่ไร้หัวใจไร้ความรู้สึกอย่างลู่เจี้ย และตระกูลลู่ที่มีน้ำใจและเปี่ยมด้วยคุณธรรม
ในสภาพแวดล้อมแบบนี้ ได้พบกับคนแบบลู่เจี้ย นางไม่รู้ว่าเขาต้องประสบกับอะไรมาบ้าง ทันใดนั้น เจียงหลีสังเกตเห็นว่าลู่เจี้ยไม่ได้ไร้หัวใจ ไร้ความรู้สึก แต่ว่าเขาเก็บซ่อนทุกอย่างไว้ในที่ส่วนลึกที่สุดของหัวใจเท่านั้น
“ไปเถอะ หลียาโถ่ว เราเดินไปรอบๆ หุบเขาโยวโยวนี้กัน” คำพูดของลู่เสวียน ขัดจังหวะความคิดของเจียงหลี
เจียงหลีมองไปที่เขา กลับเห็นลู่เสวียนไพล่แขนไปไว้ด้านหลัง ค่อยๆ เดินไปยังหุบเขาโยวโยว
นางไตร่ตรองครู่หนึ่ง ยังคิดว่าตามเขาข้างหลังดีกว่า
