ที่แท้ ไม่ไกลจากปากถ้ำนัก กำลังมีคนต่อสู้กันอยู่ เจียงหลีไม่รู้จักคนที่ต่อสู้ แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจอะไร
“นี่ ข้าคุยกับสาวน้อยอย่างเจ้าอยู่นะ ทำไมถึงไม่สนใจข้าบ้างเล่า” เจียงหลีไม่สนเขา แต่นี่กลับทำให้เด็กหนุ่มรู้สึกสนใจนางมากยิ่งขึ้น
“สาวน้อย เจ้าอายุน้อยเช่นนี้ ทำไมถึงทำใบหน้าเย็นชาแบบนี้เล่านี่ ข้าพูดกับเจ้าอยู่ เจ้าไม่ตอบเป็นสิ่งที่เสียมารยาทมากนะ เจ้ารู้หรือไม่”
“สาวน้อย! สาวน้อย!”
“สาวน้อยเจ้าเป็นใบ้หรือ”
“สาวน้อย เจ้าดูว่าคุณชายคนนี้ดูหล่อเหลาหรือไม่ ชายหนุ่มรูปงามเช่นนี้มาพูดกับเจ้า เจ้าจะกล้าไม่สนใจได้งั้นหรือ”
“สาวน้อย……”
“หุบปาก!” เจียงหลีถูกเขากวนใจจนโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ หันหน้าไป จ้องมองตาเขาด้วยสายตาที่ดุเดือด
“……” เด็กหนุ่มตกใจจากสิ่งที่นางทำอย่างกะทันหัน จึงปิดปากเงียบสนิท
แน่นอน นี่ก็ไม่ได้เป็นการทำให้เด็กหนุ่มถอยง่ายๆ สายตาที่สนใจของเขากลับดูหนักแน่นขึ้น เขาปิดปากเงียบ ไม่ได้ส่งเสียงรบกวนเจียงหลีที่กำลังดูการต่อสู้อย่างตั้งใจ
แต่ว่า เขาก็ยังไม่หยุดเท่านี้ ค่อยๆ ยื่นมืออกไป จับแขนเสื้อของเจียงหลี
“ปล่อย” เจียงหลีถูกเขารบกวนอีกครั้ง นางต่อต้านการกระทำของเขา กัดฟันเตือน “ถ้าเจ้ายังไม่หยุดตอแย เช่นนี้เราออกไปประลองกันหน่อยดีกว่า”
ใครจะรู้ แววตาของเด็กหนุ่มเป็นประกาย แล้วเริ่มกล่าวว่า “เช่นนั้นก็ได้!”
