นางไม่ได้มีเวลามากพอที่จะมาเล่นกับเด็กเหลือขอคนนี้ จะสู้กับเขา สู้ไปหาคู่ต่อสู้ข้างนอกจะดีเสียกว่า “ไปเถอะ พวกเราลองไปประลองดูกันสักตั้ง แต่ว่าบอกไว้ก่อน ถ้าข้าชนะเจ้า เจ้าต้องบอกชื่อของเจ้าแก่
ข้า ตกลงหรือไม่ แม่สาวน้อย”
เหอะ เหอะ
เจียงหลีกระตุกมุมปาก นางถูกเขาดึงแขนเสื้อแล้วเดินไปยังปากถ้ำ ยืนอยู่ในบริเวณของหุบเขาโยวโยว
การปรากฎตัวของทั้งสอง สร้างความตกใจให้กับทั้งสองฝ่ายที่กำลังประลองกันอยู่ทางนั้น
พอเห็นพวกเขาหันมาทางนี้ สายตาที่เย็นชาของเจียงหลียังไม่ทันได้สาดไป ก็ได้ยินเสียงของเด็กหนุ่มคนนั้นกล่าวว่า “พวกเจ้าสู้ของพวกเจ้า พวกข้าสู้ของพวกข้า อย่ามารบกวนกันและกัน!”
จากนั้น ทั้งสองคนฝ่ายนั้นเก็บสายตา แล้วพวกเขาก็ต่อสู้กันต่อ โดยต่อสู้ไปด้วยและเดินไปไกลขึ้น ราวกับว่ากลัวพวกเขาสองคนจะเข้ามารบกวน
“มาเถอะ เรามาเริ่มกันเถอะ” เด็กหนุ่มยืนอยู่ตรงข้ามเจียงหลี พับแขนเสื้อขึ้น สีหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้น
“……” เจียงหลีมองเขาเงียบๆ รู้สึกว่าตัวเองไม่น่าพลาดพูดประโยคเมื่อครู่กับเขาเลย
ต้องต่อสู้กับเด็กเหลือขอคนนี้อย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ยเช่นนั้นหรือ นางไม่มีอารมณ์!
