เพราะน้องสาวถูกจับไป เจียงเฮ่าต้องต่อสู้แบบหนึ่งต่อสอง เกือบจะต้องเสียชีวิตไปครึ่งหนึ่ง แต่ก็เอาชนะสองคนนั้นไปได้อย่างหวุดหวิด จึงบังคับให้โจวเย่าจู่บอกที่อยู่ของเจียงหลี หลังจากนั้นก็ไม่คำนึงถึงอาการบาดเจ็บของตัวเอง ฝ่าฝนที่ตกหนักเพื่อไปหาเจียงหลีที่หวาดกลัวเป็นไข้และได้พากลับมา
ดวงตาของเจียงหรี่ลงเล็กน้อย และในดวงตาที่สดใสเหล่านั้น ดูเหมือนว่าจะมีภาพสายฝนที่ตกหนักถนนบนภูเขาที่เต็มไปด้วยโคลน มีชายหนุ่มที่ร่างกายเปื้อนเลือด แบกนางไว้ที่หลังและวิ่งอย่างไม่หยุด
เขาถอดเสื้อผ้าของตนออก คลุมร่างของนางเอาไว้ หาใบไม้ขนาดใหญ่เพื่อปกป้องนางจากสายฝน และคอยพูดคุยกับนาง ร้องไห้และอ้อนวอนเพียงเพราะกลัวว่านางจะหลับไป
“…อาหลี … อย่านอนหลับนะ…พี่จะพาเจ้ากลับบ้าน…เด็กดี อย่าหลับนะ…พี่สัญญากับเจ้า… พรุ่งนี้จะซื้อเกาลัดหวานที่เจ้าชื่นชอบให้เจ้ากิน…อาหลี…อาหลี…”
“นังนี่นิ ข้ากำลังพูดกับเจ้า!”
คำพูดของโจวเย่าจู่ ขัดจังหวะความทรงจำของเจียงหลี
สายตาของนาง จ้องมองไปที่โจวเย่าจู่ที่อยู่ตรงหน้านาง เมื่อเห็นเขาเหวี่ยงหมัดมาที่ใบหน้าของตน
