“ปล่อยตัวนายน้อยของพวกข้าซะ เจ้าไม่ใช่คนที่จะมาทำให้ตระกูลโจวผิดใจได้”
คนรับใช้สองคนของโจวเย่าจู่กลัวเกินกว่าจะเข้าใกล้ กลัวว่าเจียงหลีจะทำร้ายโจวเย่าจู่อีกครั้ง พวกเขาทำได้แค่พูดเตือน
เจียงหลียิ้มอย่างดูถูก ยกเท้าเตะ เตะเข้าที่ท้องโจวเย่าจู่โดยตรง ในขณะเดียวกันก็ปล่อยมือปล่อยให้ร่างของเขาลอยขึ้นและตกลงบนพื้น
ท่าทางการตกลงมาของโจวเย่าจู่นั้นตลกมาก จนทุกคนรอบข้างส่งเสียงหัวเราะ
“นายน้อย!”
คนรับใช้สองคนของตระกูลโจวดูกังวล รีบช่วยโจวเย่าจู่ขึ้นมา หากมีอะไรเกิดขึ้นกับนายน้อย พวกเขาที่เป็นบ่าวไพร่ก็ไม่อาจมีชีวิตอยู่ต่อไปได้แน่
เสียงหัวเราะรอบตัว ทำให้ใบหน้าของโจวเย่าจู่รู้สึกแสบร้อน
เขาผลักคนใช้ที่มาพยุงตังเขาออกไป ดวงตาราวกับมียาพิษจ้องมองไปที่เจียงหลี “เจียงหลี! เจ้ายังต้องการเข้าสู่สถาบันไป๋หยวนหรือไม่ หึ! ข้าขอบอกเจ้า หากมีข้าอยู่ เจ้าไม่มีวันเข้าประตูสถาบันไป๋หยวนได้แน่”
แน่นอน ทันทีที่เสียงของเขาจบลง เจียงหลีก็ยกมือขึ้น และป้ายที่มีสัญลักษณ์ของสถาบันไป๋หยวนก็หลุดออกมา
ปลายด้านหนึ่งของตราถูกมัดด้วยเชือก และมัดเข้ากับนิ้วของเจียงหลี ตราถูกดึงด้วยเชือกและเขย่าอย่างช้าๆ
เมื่อป้ายปรากฏขึ้น คนรอบข้างก็เงียบเสียงลงอย่างประหลาด
โจวเย่าจู่กลืนน้ำลาย และจ้องไปที่ป้ายด้วยสีหน้าย่ำแย่ ‘ป้ายผู้ถูกคัดเลือกของสถาบันไป๋หยวน!’
