“หลีเอ๋อร์ ในวันธรรมดเจ้าต้องรับใช้เจี้ยเอ๋อร์ ข้างๆ เจ้าไม่มีใครรับใช้ไม่ได้ สองพี่น้องนี้ได้รับการฝึกฝนในเรือนมาตั้งแต่เด็ก เป็นเด็กที่เชื่อถือได้ ฉลาดคล่องแคล่ว และมีอายุที่ใกล้เคียงกับเจ้า จากนี้ไปพวกเขาจะอยู่กับเจ้า คอยดูแลเจ้าอยู่ข้างๆ นี่คือพี่สาวมีชื่อว่าอวี้ซู ส่วนน้องชายของนางมีชื่อว่าอวี้เฉิน” พระชายาลู่แนะนำ
เจียงหลีตะลึง
นางคิดว่าพระชายาลู่จะต้อนรับนางอย่างดีมากไปแล้ว แม้ว่านางจะรักลู่เจี้ยและเป็นผู้ที่ลู่เจี้ยพามา แต่ก็ไม่ควรเป็นมากเช่นนี้!
แน่นอนว่า ในขณะที่นางยังตกตะลึงอยู่นั้น อวี้ซูและอวี้เฉินพี่น้องคู่นี้ได้เข้ามาหานาง และคุกเข่าเอนตัวลงโค้งคำนับ “ข้าน้อยขอคำนับนายหญิง”
“พวกเจ้า… ลุกขึ้นเถอะ” สีหน้าของเจียงหลีดูแปลกไปเล็กน้อย นางมองไปที่ลู่เจี้ยซึ่งยิ้มอยู่ตลอดเวลา นางต้องกาที่จะสื่อสารคุยกับเขา
“ขอบพระคุณนายหญิง”
สองพี่น้องยืนขึ้นอย่างเชื่อฟัง และพวกเขาก็ดูเป็นเด็กที่น่ารักมีน้ำใจ ซึ่งทำให้คนที่มองดูสบายใจมาก ในที่สุด หลังจากเวลาผ่านไปครึ่งก้านของงธูป และส่งพระชายาผู้กระตือรือร้นไปแล้ว
“ช้าก่อนนายน้อย” เมื่อเห็นลู่เจี้ยกำลังจะจากไป เจียงหลีจึงรีบพูด
นอกจากนี้ นางสั่งหม่าหยวนเจีย ให้นำกระเป๋าของนางไปที่เรือนเล็กก่อน
“หลีเอ๋อร์ เรียกข้ามีอะไรหรือ” ลู่เจี้ยยังคงมีรอยยิ้มจาง ๆ
