ความงามของลู่เจี้ยนั้นอันตรายถึงตาย เจียงหลีสังเกตเห็นว่า ทาสตัวน้อยทั้งสองของนาง รู้สึกทึ่งและหลงใหลกับรอยยิ้มของหลู่เจี้ยในขณะนี้
ทำอะไรไม่ถูก นางทำได้แค่พูดว่า “ข้าจะไปส่งนายน้อย”
ดวงตาสดใสของลู่เจี้ยกะพริบ และเขาก็ไม่ปฏิเสธ “ในเมื่อหลีเอ๋อร์เสนอขึ้นมาแล้ว ก็ทำตามที่ใจเจ้าต้องการเถอะ”
ทั้งสองออกจากลานเรือนเล็กของเจียงหลี
แต่เมื่อมาถึงเรือนของลู่เจี้ย เจียงหลีก็เข้าใจถึงความพยายามอย่างอุตสาหะของพระชายาลู่! ที่ที่นางอาศัยอยู่นั้น อยู่ข้างๆ และติดกับเรือนของลู่เจี้ย!
หรืออย่าเรียกว่าเรือนเล็กของนางเลย ให้เรียกว่าเรือนเล็กที่อยู่ในเรือนใหญ่ของลู่เจี้ยจึงจะถูก
“ท่านแม่จัดการมาเช่นนี้แล้ว เพื่อให้เจ้ารับใช้ข้าได้ง่ายขึ้นและเพื่อความสะดวก” ลู่เจี้ยอธิบาย
เจียงหลีไม่สนใจเรื่องเหล่านี้ อย่างไรก็ตามนางจะไปรายงานตัวที่สถาบันไป๋หยวนในเร็วๆ นี้ “แค่ปล่อยให้บ่าวใช้เข้าใจผิดก็แล้วไป แต่เจ้าทำให้พระชายาข้าใจผิดไปด้วย” นางกระซิบบอก มีความโกรธเล็กน้อยในน้ำเสียงของนาง
โดยที่ไม่รู้ตัว ลู่เจี้ยก็ก้าวไปข้างหน้าและเข้ามาใกล้นาง ทันใดนั้นกลิ่นหอมโชยโอบล้อมนางไว้ ทำให้เจียงหลีหายใจไม่ออก ก่อนที่จะได้ยินเสียงของชายคนนั้นเหนือศีรษะของนาง “หรือว่าหลีเอ๋อร์ไม่ได้จ้องมองข้าอย่างเสือที่หิวกระหาย แล้วรอจังหวะตะครุบกินเสียล่ะ”
วูบบ!
