งๆลู่เจี้ยสวมเสื้อคลุมสีม่วงขนาดใหญ่ ยกมือขึ้นแล้วก้าวเท้าเดินมา ท่าทางของเขาดูลึกลับและสง่างามเขายกมือขึ้นและโบกมือ สาวใช้ที่สวยงามทั้งสองข้างก็ถอยออกไปอย่างเงียบๆ เหลือเพียงเขาทั้งสองคนในห้อง“หลีเอ๋อร์ใจร้อนจริงเลยนะ” ลู่เจี้ยเดินเข้ามาหานางอย่างช้าๆลมหายใจที่สดชื่นได้ไหลผ่านใบหน้า เจียงหลีอดไม่ได้ที่จะสูดดมเข้าไปในจมูก หอมจัง!“เวลาไม่ได้รอข้า” เจียงหลีสงบจิตใจ ต่อต้านการล่อลวงจากลู่เจี้ยลู่เจี้ยยิ้ม ในห้องดูเหมือนจะบานสะพรั่งด้วยความสดใสที่ไม่มีที่สิ้นสุด “ถ้าอย่างนั้น หลีเอ๋อร์ตามข้ามาสิ”ในที่สุดก็จะได้เริ่มแล้ว!ภายในใจเจียงหลีรู้สึกตื่นเต้น เดินตามลู่เจี้ยไปที่ส่วนลึกที่สุดของห้อง หลังจากที่เดินไปได้ไม่นาน นางก็เกิดความสงสัยเล็กน้อย นางต้องการฝึกเพื่อเป็นเนี่ยนซือ ทำไมลู่เจี้ยถึงพานางไปที่ส่วนลึกที่สุดของห้องกระทั่งเดินมาถึงด้านในสุด ลู่เจี้ยเปิดกลไกลที่ประตู เผยให้เห็นเส้นทางลับลึกหลังกำแพง นางจึงเข้าใจ“เจ้าสร้างสถานที่บำเพ็ญฝึกฝนให้อยู่ใต้ดินหรือนี่” เจียงหลีมองไปที่ลู่เจี้ยด้วยความอยากรู้อยากเห็นลู่เจี้ยพูดอย่างใจเย็น “หลีเอ๋อร์อย่าลืมสิ ว่าข้าเป็นเพียงนายน้อยที่ป่วย และจะตายจากไปเมื่อไหร่ก็ได้”เจียงหลีขมวดคิ้วนางไม่ชอบที่ได้ยินลู่เจี้ยพูดถึงตัวเองแบบนี้ แม้ว่าในน้ำเสียงไม่ได้มีการยอมแพ้หรือละทิ้งตัวเอง แต่หลังจากที่นางได้ฟังแล้ว ก็ยังคงรู้สึกว่าไม่สบายใจอยู่ดีเดินตามลู่เจี
