“เจ้าช่างบังอาจยิ่งนัก!”มู่หว่านโหรวยังไม่ทันได้พูด อู๋เชียนก็โกรธเจียงหลีไปเสียแล้ว “เป็นแค่ทาสหญิง ต่อหน้าองค์หญิงเจ้าจะมีสิทธิ์พูดอะไร”“เจ้าสิบังอาจ! ที่นี่เป็นที่อยู่อาศัยตระกูลลู่ของข้า นายน้อยของบ้านข้ายังไม่ได้พูด จะปล่อยให้สุนัขต่างถิ่นมาเห่าที่นี่ได้อย่างไร ไม่ว่าเจ้าจะหยิ่งแค่ไหน เจ้าก็จะต้องถูกไล่ตีออกไป!” ทันใดนั้นสายตาของเจียงหลีก็คมกริบขึ้นมา ดวงตาที่คมกริบนั้นทอดสายตาไปที่อู๋เชียน“เจ้า!” อู๋เชียนไม่เคยถูกทำให้อับอายเท่านี้มาก่อนภายใต้ความโกรธ เขาได้ปลดปล่อยพลังวิญญาณออกมาการฝึกฝนของอู๋เชียนเป็นขั้นสูงสุดคือระดับเก้าของหลิงเจี้ยง และเขาอยู่ห่างจากหลิงไซว่เพียงหน่อยเดียว ในขณะนี้ภายใต้ความโกรธ เขาได้ปลดปล่อยพลังวิญญาณ ซึ่งเป็นพลังที่มีความรุนแรงและมองไม่เห็น ได้เปล่งออกมาจากตัวเขาเหมือนน้ำวน ทำให้โต๊ะเก้าอี้โดยรอบกลายเป็นผงและลอยอยู่ในอากาศ“เจ้าสุนัขเฒ่า! คิดจะรังแกข้า คิดว่าตระกูลลู่ไม่มีคนแล้วหรือไง!” เจียงหลีไม่กลัวพลังของอู๋เชียน และได้ก้าวไปข้างหน้า ในขณะที่นางก้าวออกไป พลังบนร่างของนางก็ระเบิดออกมา และภาพของเลี่ยเทียนซื่อได้ปรากฏอยู่ด้านหลังนางภายนอกมีเสียงฝีเท้าที่เร่งรีบดังมาเห็นได้ชัดว่า เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในที่นี่ ทำให้องครักษ์ของตระกูลลู่ตื่นตระหนกนัก“ใครกันที่มาเสียมารยาทในตระกูลลู่ของข้า!” เสียงตะโกนที่ดังสนั่นเหมือนเสียงฟ้าฟาด ร่างของลู่จ้านก็ได้ปรากฏตัว
