นี่มันอะไรกัน องค์หญิงอันผิงมาเผื่อยกเลิกการสมรสด้วยตนเองไม่ใช่หรือ เหตุใดตอนนี้เรื่องกลับตาลปัตรเปลี่ยนเป็นนางต้องเป็นคนได้รับหนังสือยกเลิกการสมรสไปเสียแล้ว
คำพูดของเจียงหลี ไม่เพียงทำให้ลู่จ้านและองครักษ์คนอื่นๆ ของตระกูลลู่ตกตะลึง แต่ยังทำให้ใบหน้าของมู่หว่านโหรวเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน!
“ข้ากับเขายังไม่ได้เสกสมรสกัน จะมีหนังสือหย่ามาจากไหนกัน” หว่านโหรวกล่าววาจาออกไป นี่ถ้าไม่ใช่เพราะนางมีสติดี ไม่เช่นนั้นนางคงลงมือด้วยความโกรธเหมือนอู๋เชียนเป็นแน่
เจียงหลีเม้มริมฝีปากแล้วยิ้ม นางมองไปที่ลู่เจี้ยด้วยหางตา และรอยยิ้มที่มุมปากของเขา รวมทั้งสายตาแวววาวนั้นที่สามารถมองเห็นได้ในระยะใกล้ ก็ได้หลบหายไปในที่ลึกสุดของดวงตา รอยยิ้มของนางก็เบิกกว้างขึ้นอย่างไม่รู้ตัวและพูดกับมู่หว่านโหรวว่า “นี่ไม่ใช่จุดประสงค์ในการเดินทางมาที่นี่ของขององค์หญิงหรอกหรือ ทำไม เมื่อเห็นความงามของนายน้อยบ้านข้าแล้ว ก็คิดเสียดายสินะ”
ในขณะที่พูด นางไม่สนใจสีหน้าที่น่าเกลียดของมู่หว่านโหรว และพูดด้วยเสียงที่ดังอีกว่า “เอาตลับหมึกมา!”
ในไม่ช้า คนใช้ของตระกูลก็ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี และส่งสิ่งที่เจียงหลีต้องการให้นาง
ในห้องนอกจากคนของมู่หว่านโหรว และหนานอู๋เฮิ่นที่กำลังมองดูเหตุการณ์อยู่แล้ว ยังมีทหารองครักษ์ของตระกูลลู่ที่ล้อมรอบไว้อีกสามชั้น
