อย่าทำเป็นเล่นไป นายน้อยของพวกเขาเกือบถูกสุนัขบ้ากัดเข้าให้แล้ว แน่ทีเดียวว่าพวกเขาต้องคอยรับใช้อยู่ใกล้ๆ!
แน่นอนว่า พวกเขาไม่มีวันยอมรับว่าที่เฝ้าอยู่ตรงนี้นั้น เพราะพวกเขาต้องการอยู่ดูเหตุการณ์!
มู่หว่านโหรวจ้องไปที่เจียงหลี และดูมือของนางที่จุ่มพู่กันลงในหมึก และส่งให้ลู่เจี้ย ในดวงตาที่เย็นชานั้น ประหนึ่งจะมีไฟระเบิดออกมา
“หลีเอ๋อร์เขียนแทนข้าทีเถอะ” ใครจะรู้ได้ว่าลู่เจี้ยจะพูดอย่างสบายๆ ได้เช่นนี้
มู่หว่านโหรวคิดว่าลู่เจี้ยจะห้าม ไม่ให้เจียงหลีทำสิ่งที่ไม่ควรอย่างไร้ยางอาย แต่ไม่คาดคิดว่า เขาจะพูดเช่นนั้น ทันใดนั้นดูเหมือนนางจะเข้าใจคำพูดที่ว่า ‘หลีเอ๋อร์นั้นดีมาก’ แล้ว
ลู่เจี้ย! กับทาสหญิงคนหนึ่ง เจ้ากลับตามใจนางเพียงนี้เชียวหรือ มือของมู่หว่านโหรวที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อนั้น กำหมัดขึ้นแน่นอย่างเงียบๆ พลังวิญญาณเป็นเส้นๆ ล้อมรอบหมัดกำปั้นทั้งคู่ของนาง
แต่เจียงหลีที่อยู่ข้างที่นั่งอวิ๋นจิ่น นางเลิกคิ้วขึ้นหลังจากได้ยินคำพูดของลู่เจี้ย และไม่ได้พูดอะไรมาก ลงมือวาดเขียนขึ้นอย่างคล่องแคล่ว
ในไม่ช้า ภารกิจก็เสร็จสิ้น
เจียงหลีมองไปที่หมึกบนกระดาษ แล้วพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ จากนั้นนางสะบัดพู่กันกลับ คว้ากระดาษที่เขียนเสร็จแล้วโยนมันไปที่มู่หว่านโหรว และกล่าวอย่างเคร่งเครียดว่า “รับสิ่งที่เจ้าต้องการ แล้วออกไปจากตระกูลลู่ซะ!”
