้อยน้ำเสียงนั้น ดูเหมือนจะพูดกับมู่หว่านโหรว ทาสของข้า จะเอ็นดูอย่างไรก็ได้ จะตามใจอย่างไรก็ได้ตามที่ข้าต้องการ!ท่าทีของเขา ทำให้หัวใจของมู่หว่านโหรวลุกเป็นไฟด้วยความโกรธนางเป็นคนอารมณ์เย็น และมีน้อยคนที่จะทำให้นางโกรธได้ อย่างไรก็ตามในวันนี้ที่ตระกูลลู่ นางโกรธแล้วจริงๆ“องค์หญิงอันผิง” คำพูดของลู่เจี้ย ทำให้เจียงหลีพอใจอย่างมาก นางมองไปที่มู่หว่านโหรว อย่างไม่ถ่อมตัวและเอาแต่ใจแล้วกล่าวว่า “นายน้อยของบ้านข้าได้ลั่นวาจาไปแล้ว แต่ท่านยังคงรีบร้อนเกินไป ท่านมาที่นี่ในวันนี้ก็ดีเหมือนกัน โปรดนำหนังสือหย่ากลับไปด้วยเถิด”“… ““… “ใบหน้าที่สวยงามและเย็นชาของมู่หว่านโหรว แสดงสีหน้าตกตะลึงหนานอู๋เฮิ่นมองไปที่เจียงหลีและลู่เจี้ยด้วยความประหลาดใจนี่มันอะไรกัน องค์หญิงอันผิงมาเผื่อยกเลิกการสมรสด้วยตนเองไม่ใช่หรือ เหตุใดตอนนี้เรื่องกลับตาลปัตรเปลี่ยนเป็นนางต้องเป็นคนได้รับหนังสือยกเลิกการสมรสไปเสียแล้วคำพูดของเจียงหลี ไม่เพียงทำให้ลู่จ้านและองครักษ์คนอื่นๆ ของตระกูลลู่ตกตะลึง แต่ยังทำให้ใบหน้าของมู่หว่านโหรวเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน!“ข้ากับเขายังไม่ได้เสกสมรสกัน จะมีหนังสือหย่ามาจากไหนกัน” หว่านโหรวกล่าววาจาออกไป นี่ถ้าไม่ใช่เพราะนางมีสติดี ไม่เช่นนั้นนางคงลงมือด้วยความโกรธเหมือนอู๋เชียนเป็นแน่เจียงหลีเม้มริมฝีปากแล้วยิ้ม นางมองไปที่ลู่เจี้ยด้วยหางตา และรอยยิ้มที่มุมปากของเขา รวมทั้งสายตาแวววาวนั้
