นที่สามารถมองเห็นได้ในระยะใกล้ ก็ได้หลบหายไปในที่ลึกสุดของดวงตา รอยยิ้มของนางก็เบิกกว้างขึ้นอย่างไม่รู้ตัวและพูดกับมู่หว่านโหรวว่า “นี่ไม่ใช่จุดประสงค์ในการเดินทางมาที่นี่ของขององค์หญิงหรอกหรือ ทำไม เมื่อเห็นความงามของนายน้อยบ้านข้าแล้ว ก็คิดเสียดายสินะ”ในขณะที่พูด นางไม่สนใจสีหน้าที่น่าเกลียดของมู่หว่านโหรว และพูดด้วยเสียงที่ดังอีกว่า “เอาตลับหมึกมา!”ในไม่ช้า คนใช้ของตระกูลก็ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี และส่งสิ่งที่เจียงหลีต้องการให้นางในห้องนอกจากคนของมู่หว่านโหรว และหนานอู๋เฮิ่นที่กำลังมองดูเหตุการณ์อยู่แล้ว ยังมีทหารองครักษ์ของตระกูลลู่ที่ล้อมรอบไว้อีกสามชั้นอย่าทำเป็นเล่นไป นายน้อยของพวกเขาเกือบถูกสุนัขบ้ากัดเข้าให้แล้ว แน่ทีเดียวว่าพวกเขาต้องคอยรับใช้อยู่ใกล้ๆ!แน่นอนว่า พวกเขาไม่มีวันยอมรับว่าที่เฝ้าอยู่ตรงนี้นั้น เพราะพวกเขาต้องการอยู่ดูเหตุการณ์!มู่หว่านโหรวจ้องไปที่เจียงหลี และดูมือของนางที่จุ่มพู่กันลงในหมึก และส่งให้ลู่เจี้ย ในดวงตาที่เย็นชานั้น ประหนึ่งจะมีไฟระเบิดออกมา“หลีเอ๋อร์เขียนแทนข้าทีเถอะ” ใครจะรู้ได้ว่าลู่เจี้ยจะพูดอย่างสบายๆ ได้เช่นนี้มู่หว่านโหรวคิดว่าลู่เจี้ยจะห้าม ไม่ให้เจียงหลีทำสิ่งที่ไม่ควรอย่างไร้ยางอาย แต่ไม่คาดคิดว่า เขาจะพูดเช่นนั้น ทันใดนั้นดูเหมือนนางจะเข้าใจคำพูดที่ว่า ‘หลีเอ๋อร์นั้นดีมาก’ แล้วลู่เจี้ย! กับทาสหญิงคนหนึ่ง เจ้ากลับตามใจนางเพียงนี้เชีย
