เอาดาบมาให้ข้า!
หลังลู่เจี้ยกล่าวจบ ความโกรธปะทุขึ้นในใจของเจียงหลี นางคำรามในใจ อยากจะคุ้มครองนายน้อยรูปงามเสียจริง!
แน่นอนเมื่อความคิดนี้เกิดขึ้นเจียงหลีตบเขา ไม่ได้ ข้าเป็นถึงราชินีผู้สง่างาม จะมาโดนผู้ชายหลอกใช้ง่ายๆ ได้เยี่ยงไร
“แค่ก…ข้าอายุยังน้อย อ่อนแอ…”
“นายน้อย องค์หญิงอันผิงเสด็จมาถึงแล้วขอรับ คนติดตามมีอู๋เชียนจากสำนักอู่หลิงเมืองซั่งตู หนานอู๋เฮิ่นจากสถาบันไป๋หยวน” ในขณะที่เจียงหลีคิดหนีจากกับดักของลู่เจี้ย ด้านนอกกลับมีเสียงคนนำข่าวมารายงานดังขึ้น
“…” เจียงหลีมองไปที่ด้านนอกประตูแล้วมองตาลู่เจี้ยอีกครั้ง ลอบด่าในใจ ช่างมาได้ถูกเวลาเสียจริงๆ
ช่างเถอะ!
เจียงหลีถอนหายใจ เดินหันกลับไปด้านหลังลู่เจี้ย ยืนอยู่ข้างหลังที่เขานั่ง
สองมือไพล่ไว้ข้างหลัง ใบหน้าเรียบตึงไร้อารมณ์ ไม่เหมือนนางทาสเลยสักนิดแต่กลับดูเหมือนผู้อารักขาที่ตัวติดกับลู่เจี้ยเสียมากกว่า
อืม ตัวติดกัน!
“พาแขกเข้ามา” ลู่เจี้ยพูด
ไม่นานนักเสียงฝีเท้าดังมาจากทางนอกประตู เจียงหลีเงยหน้าขึ้นมอง อยากเห็นว่าองค์หญิงอันผิงสรุปแล้วจะเป็นเยี่ยงไร
สำหรับคนอื่นแล้วนางไม่สนใจ
สักพักคนแถวหนึ่งปรากฏอยู่ต่อหน้าสายตาเจียงหลี คนแรกท่วงท่าสง่างาม หน้าตาสดใสสวยงามเหมือนดอกชบาบานสะพรั่ง ระหว่างคิ้วเรียวงามที่คนธรรมดาไม่มี เพียงแต่บุคลิกค่อนข้างเย็นชาราวกับภูเขาน้ำแข็ง นำพาซึ่งความสูงส่งมิอาจเอื้อม
