ธิบายยาวเหยียด“ท่านชอบนางหรือเปล่า” เจียงหลีไม่ได้สนใจเรื่องสัญญาอะไรนั่น แต่กลับสนใจในจุดนี้มากกว่าลู่เจี้ยหัวเราะลั่น “ชอบอย่างนั้นหรือ ฮ่าๆๆ ข้าพิการไปครึ่งหนึ่งแล้วจะมีหน้าไปชอบใครเขาได้”ไม่รู้ทำไมเมื่อได้ยินเขาพูดเช่นนี้ เจียงหลีรู้สึกอึดอัดไม่สบายใจ“ที่นางมาก็เพื่อถอนหมั้น” ลู่เจี้ยเก็บเสียงหัวเราะ แต่ยังคงเจือรอยยิ้มมองเจียงหลี “นางกังวลใจกลัวว่าเสด็จลุงของนางจะให้นางแต่งงานกับข้าจริงๆ เพื่อผลประโยชน์”“ถ้าเป็นเช่นนั้นจริงท่านจะแต่งหรือไม่” เจียงหลีจ้องมองเขาตาเป็นประกายลู่เจี้ยถูกสายตาสะกดขู่เข็นของนางทำให้ดวงตาแก้วใสเต็มไปด้วยความสงสัย “หลีเอ๋อร์ไม่ชอบนางหรือ”เหอะ!เจียงหลีสบถในใจเบี่ยงสายตาออกแล้วถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา “เช่นนั้นท่านเรียกข้ามาหมายความว่าอย่างไร”ลู่เจี้ยยกยิ้มมุมปาก “แน่นอนว่าข้าเรียกหลีเอ๋อร์มาเพื่อคุ้มครองข้า สักครู่องค์หญิงอันผิงมาถึงหน้าประตู ถ้าหากนางรังแกคนป่วยอย่างข้า ก็เหมือนเมื่อวานตอนอยู่ต่อหน้านางเหอซื่อสองแม่ลูกนั่น เจียงหลีจะได้ปกป้องคุ้มครองข้า”ปกป้องคุ้มครอง…สี่คำสุดท้ายราวกับเสียงปลายนิ้วดีดพิณที่รบกวนหัวใจของเจียงหลี…
