การที่ตระกูลเย่ว์เอ่ยถึงเรื่องของกู๋หล่านเย่ว์ ทำให้ความสงสัยของนางเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ
กู๋หล่านเย่ว์ลึกลับถึงเพียงนี้ นางจากไปกะทันหันเช่นนั้นมันแปลกเกินไป
“พาข้าไปสุสานของกู๋หล่านเย่ว์” จู่ๆ เจียงหลีเบิกตาโพล่งขึ้นมา
ลู่เจี้ยหันสายตามองนาง ไม่ปฏิเสธคำขอของนาง มีรอยยิ้มที่อธิบายไม่ได้ซ่อนอยู่ในดวงตาคมสวย
…
รถม้าตระกูลลู่มุ่งหน้าไปทางชาญเมืองซูหนาน
ระหว่างทางเจียงหลีกับลู่เจี้ยไม่ได้พูดอะไรกันอีก เงียบมาตลอดทาง แต่คาดไม่ถึงว่าหลังจากที่รถม้าเทียบจอด นอกจากนางจะเจอสุสานของมารดาผู้เป็นเจ้าของร่างนี้แล้วยังเจอคนที่คาดว่าจะไม่ได้เจออีกสามคนด้วย
“คุณหนู!” หม่าหยวนจย่าที่รออยู่ตรงนี้นานแล้วเห็นเจียงหลีกำลังกระโดดลงมาจากรถม้า ฉายแววความตื่นเต้นทันที
แล้วข้างๆ เขายังมีคนที่เจียงหลีรู้จักสองคนกำลังถูกมัดอยู่
“หม่าหยวนจย่า” เจียงหลีมองเขาอย่างไม่คาดฝันและสงสัยในใจ เขารู้ได้อย่างไรว่าข้าจะมาที่นี่อย่างกะทันหัน นางกวาดสายตามองไปยังสองแม่ลูกที่นั่งตัวสั่นงกบนพื้นแล้วสบถในใจ
“คือว่านายน้อยสั่งคนมาบอกข้าน้อยให้พาสองคนนี้มารอคุณหนูขอรับ” เมื่อเห็นเจียงหลีสงสัย หม่าหยวนจย่าจึงรีบอธิบาย
เขา!
เจียงหลีหันไปมองยังรถม้าที่จอดเงียบนิ่งตรงที่ไม่ไกลนัก
