เจียงหลีเตรียมหันหลังออกไปแต่จู่ๆ กลับหยุดฝีเท้า จ้องตาเย่ว์ชิงหลิวพูดกับเขาด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นว่า “เย่ว์ชิงหลิว เจ้าควรจะดีใจนะ เจ้าใช้ท่านแม่ข้าผู้ล่วงลับมาข่มขู่ข้า ขุดหลุมศพเอาแส้ฟาดศพ หลุมศพตระกูลเย่ว์ของเจ้าข้ายังไม่ได้ไปเลยนะ”
เย่ว์ชิงหลิวชะงักนิ่งราวกับถูกกระแสไฟฟาดทั้งร่าง
เขากลัวแล้ว กลัวแล้วจริงๆ คนในตระกูลถูกฆ่าตายแล้วยังต้องมาถูกขุดหลุมศพอีก เขาไม่กล้าล่วงเกินเจียงหลีเพราะกลัวว่านางจะขุดสุสานบรรพบุรุษตระกูลเย่ว์ขึ้นมาจริงๆ จะเป็นการรบกวนความสงบของบรรพบุรุษ
เขาแค้น เขาเสียใจ
ทำไมเขาต้องหาเรื่องเจียงหลี เขาเพิ่งจะนึกเสียใจในตอนนี้ ตอนแรกหลังจากเจียงหลีถอนหมั้น ถ้าเขาปล่อยวางเรื่องนี้ ตระกูลเย่ว์จะมีจุดจบเช่นนี้หรือไม่
เพียงแค่เสียดาย บนโลกไม่มียารักษาโรคความเสียใจภายหลัง
เจียงหลีเดินจากไปแล้ว เหลือไว้เพียงเงาหลังร่างสง่าผ่าเผยในสายตาผู้คน อายุยังน้อยแต่กลับสง่างามเหลือเกิน
ในขณะนั้นความคิดเดียวกันก็เกิดขึ้นในใจของผู้คนเมืองซูหนาน
นางผู้นี้จะทะเยอทะยานสู่ความยิ่งใหญ่
หนานอู๋เฮิ่นเฝ้าดูเจียงหลีจากไปและเมื่อเขาเห็นนางเดินไปยังรถม้าจอดอยู่ในที่ซ่อน เขาลอบถอนหายใจ ไม่คิดอะไรมาก สาวเท้าไปด้านนั้นทันที
