ยงหลียิ้มส่ายหน้ามองเย่ว์ชิงหลิวหมาจนตรอกนางชอบเห็นท่าทางของศัตรูที่อยากจะฆ่านางแต่ก็ทำไม่ได้นางเป็นคนน่ารังแกจริงๆ หรือ ใครก็สามารถย่ำยีนางได้อย่างนั้นหรือแม้เจียงหลีกำลังยิ้มแต่สายตากลับเต็มไปด้วยความเย็นชาตระกูลเล็กๆ อย่างตระกูลเย่ว์บีบบังคับในนางตกอยู่ในสถานการณ์เยี่ยงนี้ เกลียดแค้นหรือเพราะตัวเองอ่อนแอเกินไปล่ะไม่นานนักศพของเย่ว์หนานซีก็ถูกผู้อารักขาตระกูลลู่แบกออกมา โยนเข้าไปใกล้ๆ เย่ว์ชิงหลิวอย่างไม่ใยดีทุกคนสงสัยว่าเจียงหลีกำลังจะทำอะไร“ลูกแม่…” ได้ยินเสียงร้องเสียดแทงหัวใจของฮูหยินเย่ว์ดังมาจากข้างในเสียงร้องไห้นี้ทำให้ลู่จ้านขมวดคิ้ว “นายน้อยมีคำสั่งว่าอย่างไร”เหล่าผู้อารักขาตระกูลลู่แบ่งคนครึ่งหนึ่งเพื่อล้างตระกูลเย่ว์ต่อไป บุรุษ สตรี คนชรา และเด็กจัดการไม่ให้เหลือแม้แต่คนเดียว เสียงการฆ่ากวาดล้างเริ่มขึ้นอีกครั้งคราวนี้ชาวบ้านรอบๆ พากันหน้าถอดสี พวกเขาถอยหลังออกไปเงียบๆ ไม่กล้าเข้าใกล้ ตระกูลลู่เป็นตระกูลใหญ่ของเมืองซูหนาน เผยคมเขี้ยวให้ทุกคนได้รู้ว่าหากล่วงเกินตระกูลลู่ แม้จะล่วงเกินการลงสนามประลองของนางทาสแค่คนหนึ่งในตระกูลลู่ก็ตามจะมีผลเช่นไร“ตระกูลลู่” เย่ว์ชิงหลิวสีหน้าดำคร่ำเครียดเส้นเอ็นปูดโปน เสียงการฆ่าฟันทำให้เขาทั้งแค้นใจและเจ็บปวดราวกับคลื่นลูกใหญ่ที่ซัดเขาหาเขาอย่างไม่หยุดหย่อนเขาจ้องลู่จ้านและเจียงหลีเขม็ง แต่ทั้งคนแก่คนหนุ่มสองคนนั้นกลับไม่สะทกสะท้านเจียง
