“ตระกูลลู่” เย่ว์ชิงหลิวสีหน้าดำคร่ำเครียดเส้นเอ็นปูดโปน เสียงการฆ่าฟันทำให้เขาทั้งแค้นใจและเจ็บปวดราวกับคลื่นลูกใหญ่ที่ซัดเขาหาเขาอย่างไม่หยุดหย่อน
เขาจ้องลู่จ้านและเจียงหลีเขม็ง แต่ทั้งคนแก่คนหนุ่มสองคนนั้นกลับไม่สะทกสะท้าน
เจียงหลีเดินไปยังข้างๆ ผู้อารักขาประจำจวนตระกูลลู่ หยิบแส้ม้าจากเขามาหนึ่งเส้นแล้วกลับมาตรงหน้าเย่ว์ชิงหลิวอีกครั้ง แล้วนางก็หยุดอยู่ตรงหน้าศพของเย่ว์หนานซี
นางยิ้มหวานแต่ทว่ากลับเยือกเย็นดั่งน้ำแข็งให้กับเย่ว์ชิงหลิว ยกแส้ม้าในมือขึ้น…
“เจียงหลี เจ้าหยุดนะ” เย่ว์ชิงหลิวยันกายลุกขึ้นเพื่ออยากจะไปหยุดเจียงหลี แต่ฝ่ามือพิฆาตของลู่จ้านนั้นไม่ธรรมดาเลยทีเดียว
เย่ว์ชิงหลิวกำลังจะยันตัวลุกขึ้นก็ยันไม่ไหวล้มตัวลงไปกองกับพื้นอีกครั้ง
เพียะ!
เงาแส้สะท้อนกลางอากาศฟาดลงไปที่ร่างเย่ว์หนานซี
ซี๊ด! ลงแส้กับศพ!
ชาวบ้านที่กำลังดูเหตุการณ์หันไปมองสายตาของเจียงหลีที่เปลี่ยนไปอีกครั้ง เปลี่ยนเป็นน่ากลัวแล้วยังหวาดผวา
เพียะ เพียะ เพียะ!!!
ฟาดแส้ลงไปอีกครั้งและอีกครั้ง ถึงแม้เย่ว์หนานซีจะไม่มีความรู้สึกแล้วแต่กลับทำให้เย่ว์ชิงหลิวเจ็บปวดหัวใจมากยิ่งขึ้น
“อ้ากๆๆ…เจ้าหยุดนะ! หยุดเดี๋ยวนี้” ดวงตาทั้งคู่ของเย่ว์ชิงหลิวแดงก่ำ คำรามกระอักเลือดออกมา
“หึ เจียงหลีผู้นี้อายุยังน้อยแต่กลับใจดำอำมหิตยิ่งนัก” อู๋เชียนที่มองเย่ว์หนานซีถูกแส้ฟาดจนเนื้อแตก ตากระตุกแล้วสบถคำออกมา
