เมื่อลู่จ้านนำกำลังพลของตระกูลลู่บุกมายังประตูจวน ก็หมายความได้ว่าตระกูลเย่ว์ได้จบสิ้นแล้ว!
ลู่จ้านค่อยๆ เงยหน้ามองประตูจวนตระกูลเย่ว์
ผ้าไว้ทุกข์สีขาวที่แขวนอยู่นั้นทำให้เขาสบถด้วยความโทสะอย่างเย็นชา
เขายกมือขึ้นกำหมัดและโบกมือไปในอากาศ หมัดที่แข็งแกร่ง เขาคำรามออกมาเหมือนสัตว์ร้ายแล้วพังประตูจวนตระกูลเย่ว์ทันที
ตูมมมม!
เสียงทลายประตูจวนตระกูลเย่ว์จนเกิดช่องว่างดังสนั่นกึกก้อง
แผ่นป้ายตระกูลเย่ว์เองก็ถูกพังลงพื้นจนหักเป็นสองท่อน
ความเคลื่อนไหวตรงประตูทำให้คนในตระกูลเย่ว์วิ่งอุตลุดออกมา
ที่ด้านนอกประตู ใบหน้าของลู่เจี้ยเต็มไปด้วยความโกรธ เขาตะโกนกับผู้อารักขาของตระกูลลู่ “ฆ่ามัน นายน้อยสั่งฆ่าอย่าให้เหลือแม้แต่คนเดียว”
“ฆ่ามัน!”
ผู้อารักขาตระกูลลู่นับพันตะโกนพร้อมเพียงกันฮึกเหิม ดาหน้าพุ่งสู่ประตูจวนตระกูลเย่ว์ที่พังยับเยิน
เหล่าคนตระกูลเย่ว์ที่ออกมารับหน้าเมื่อเห็นฉากนี้จึงตกใจแตกตื่นหน้าถอดสีหนีตายกันโกลาหล
“เร็ว! รีบไปรายงานนายท่าน” มีคนได้สติกลับมาแล้วรีบไปหาเย่ว์ชิงหลิวทันที
ขณะนั้นเองมีหลายคนเหาะออกมาจากในจวนตระกูลเย่ว์ สองคนในนั้นคือเย่ว์เซิงกับเย่ว์คงที่เคยไปเยือนตระกูลลู่มาก่อน
“เป็นใครบังอาจกล้ามาเหยียบตระกูลเย่ว์!” เย่ว์เซิงพุ่งมาอยู่ด้านหน้าสุดมองเห็นผู้อารักขาตระกูลลู่บุกเข่นฆ่าคนของตระกูลเย่ว์ ทันใดนั้นดวงตาเขาเดือดดาล
