“แล้วใครล่ะ ที่แส่หาเรื่องกับตระกูลลู่” ลู่จ้านตะโกนตอบกลับไปเช่นกัน เขาเอื้อมมือไปจับเย่ว์เซิงที่หลบหลีกอยู่ในอากาศ
“อื้อ” เย่ว์เซิงส่งเสียงในลำคอราวกับว่าถูกบีบให้แหลกคามือก็มิปาน เขามองไปที่ลู่จ้านอย่างตื่นตระหนก ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความไม่มั่นใจ
เขาเป็นถึงหลิงเจี้ยงระดับเก้าเชียวนะ
ลู่จ้าน ลู่จ้าน ตามข่าวลือเขาทะลุระดับหลิงเจี้ยงได้ตั้งนานแล้ว เย่ว์เซิงตกใจกลัวจนสั่นไปทั้งร่าง มือเท้าถูกควบคุมจนไม่สามารถขยับดีดดิ้นได้ ทำได้เพียงร้องขอความช่วยเหลือ “ใต้เท้าลู่จ้าน ได้โปรดไว้ชีวิต ไว้ชีวิตข้าเถอะ”
ลู่จ้านไม่เพียงแสยะยิ้มเยือกเย็นแต่เขากลับออกแรงนิ้วทั้งห้า ได้ยินแค่เสียงดัง กรอบ มาจากลำคอของเย่ว์เซิง ทั้งศีรษะของเขาร่วงหล่นลงมา
“ฆ่ามัน!” ลู่จ้านโยนศพทิ้งอย่างไร้เยื่อใยแล้วออกคำสั่งต่อไป
จอมยุทธ์ของตระกูลเย่ว์มีมากหรือไม่
มีมากมายอย่างนั้นหรือ
เช่นนั้นจอมยุทธ์ของตระกูลลู่มีมากหรือไม่
หึ มีมากมายเสียยิ่งกว่า!
เสียงร้องดังโหยหวนภายในตระกูลเย่ว์
ขณะที่เย่ว์ชิงหลิวออกมาเห็นเพียงตระกูลเย่ว์ถูกฆ่าล้าง มีเพียงเลือดไว้ดูต่างหน้า อ้ากกก! เขาตะโกนสุดเสียงบันดาลโทสะออกมาอย่างบ้าคลั่ง จบแล้ว หมดแล้ว ตระกูลเย่ว์จบสิ้นแล้ว
ในกลุ่มคนนั้นเขามองเห็นผู้อาวุโสประจำตระกูลถูกทำร้ายนอนอ้าปากพะงาบๆ ด้วยความชราจึงไม่มีแม้แต่แรงจะสู้กลับไป
