ร่างไร้วิญญาณของเย่ว์เซิงกับเย่ว์คงนอนจมอยู่ใต้ฝ่าเท้าของลู่จ้าน
และรอยยิ้มอำมหิตของลู่จ้านมิได้จางหายไปจากใบหน้า
เมื่อรู้สึกถึงความเกลียดแค้นงสะท้อนออกมาจากเย่ว์ชิงหลิว ลู่จ้านจึงหันกลับไปช้าๆ จ้องมองด้วยความเกลียดชัง จากนั้นเขาพูดด้วยน้ำเสียงเนิบช้าแต่แฝงไปด้วยความเยือกเย็น “เย่ว์หนานซีและหลิงเจี้ยงระดับหกพ่ายแพ้ต่อเจียงหลีด้วยความเจ็บแค้นใจ โจมตีไม่สำเร็จจนถูกฆ่าเพื่อตอบโต้ หลิงเจี้ยงที่ไร้ยางอายที่ตระกูลเย่ว์ส่งมาตามฆ่าเจียงหลีพวกข้าก็ได้ตัดสินวันประหารตระกูลเย่ว์ของพวกเจ้าไว้แล้ว เย่ว์ชิงหลิว เจ้าแค้นใช่หรือไม่ เกลียดตระกูลลู่ที่รังแกพวกเจ้าที่อ่อนแอ นี่แหละ พวกข้าก็เรียนรู้มาจากตระกูลเย่ว์ของเจ้า แค้นนักหรือ เช่นนั้นก็เอาความแค้นของเจ้าลงนรกไปด้วยซะเถอะ!”
