เมื่อเห็นท่าทางออดอ้อนร้องขอเยี่ยงนี้ของนาง สายตาลู่เจี้ยจึงเปลี่ยนไปเล็กน้อย
เขาควรปฏิเสธคำขอที่ไร้เหตุผลเช่นนี้ของนาง กลับคาดไม่ถึงว่าเขาจะกางแขนออกปล่อยอ้อมกอดของตน “เข้ามา”
คำพูดสั้นๆ เพียงสองคำทำให้ดวงตาของเจียงหลีเปล่งประกาย
นางรีบโถมตัวเข้าสู่อ้อมกอดของลู่เจี้ย อ้อมกอดของเขากว้างใหญ่หาตำแหน่งที่สบายหน่อยขดตัวเข้ากอด “อ้อมกอดของคนรูปงามสบายยิ่งนัก ช่างอ่อนโยนจริงๆ” ราชินีสีหน้าระรื่น ซุกตัวอยู่ในอ้อมแขนของนายน้อยรูปงาม เผยให้เห็นรอยยิ้มพอใจ
อันที่จริงตอนลู่เจี้ยไม่ได้ป่วย พลังมหัศจรรย์นั้นของเขาอ่อนมาก สำหรับนางแล้วคงไม่พอใช้
แต่เมื่อหลายครั้งผ่านไป นางก็ดูเหมือนจะเคยชินกับกลิ่นอายบนร่างของลู่เจี้ยไปเสียแล้ว ถูกความอบอุ่นของเขาโอบกอดเอาไว้ทำให้นางรู้สึกปลอดภัย
เห็นได้ชัดว่าผู้ชายคนนี้มิได้อ่อนแอเสียหน่อย!
ในอ้อมกอดกว้างมีหญิงสาวชุดดำขดตัวเหมือนแมว ลู่เจี้ยกระชับอ้อมกอดปล่อยให้นางซ่อนตัวในอ้อมแขนตนเองตามอำเภอใจ
การปล่อยตัวปล่อยใจนี้ดูเหมือนจะไม่ใช่ความตั้งใจเดิมของเขา
ในดวงตาที่สวยงามของลู่เจี้ยมีบางอย่างเปลี่ยนไป รอยยิ้มที่มุมปากเป็นอาวุธที่ดีที่สุดในการทำให้คนทั้งโลกสับสน แต่คราวนี้เขากลับจริงใจ
“หลีเอ๋อร์ เจ้าใช้อาวุธอะไรฆ่าหลิงเจี้ยงตระกูลเย่ว์สามคนนั้นหรือ” ราวกับว่ากำลังพยายามปรับสภาพหัวใจที่กำลังว้าวุ่น ลู่เจี้ยถามอย่างกะทันหัน
