……พลังสลายไป ตึกรามบ้านช่องได้กลายเป็นซากปรักหักพัง“โธ่เอ้ย” เจียงหลีที่สวมชุดดำ ยืนอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพังแล้วไอเบาๆ บ้วนเลือดออกมาเลือดนั้นเยอะจนทำให้เสื้อของนางยิ่งเปียกชุ่ม แต่ก็ทำให้นางรู้สึกดีขึ้นมากนางหายใจเข้าลึกๆ อากาศที่สดชื่นถูกนางสูดลงปอด ทำให้ทั่วทั้งร่างกายเจ็บปวดราวกับกระดูกใกล้แตกสลายถึงแม้ว่าผู้ที่มีประสบการณ์ทั้งสี่คนจะหน้าไม่อาย แต่ก็เป็นหลิงเจี้ยงที่เก่งจริงๆ!นางเงยหน้าทอดสายตามองทางไปจวนตระกูลลู่ ดวงตาที่แวววาวดั่งเปลวไฟที่เผาไหม้หลิงเจี้ยงตระกูลเย่ว์คนหนึ่งมองแสงสีทองของเลี่ยเทียนซื่อข้างหลังนาง พูดเหยียดหยามอย่างเยือกเย็นว่า “ถึงแม้ว่าวิญญาณยุทธ์ของเจ้าจะแข็งแกร่งแค่ไหน ก็เป็นเพียงแค่หลิงซื่อกระจอกๆ ไม่มีทางหนีรอดจากพวกข้าไปได้ ข้าจะบอกให้ว่าเลิกดิ้นรนต่อสู้เสียเถอะ เจ้าจะได้ไม่ต้องเจ็บตัวมากไปกว่านี้”เจียงหลีที่หน้าซีดเหมือนกระดาษ ดูอ่อนแรงอย่างเห็นได้ชัด แต่ว่าดวงตาที่เร่าร้อน สีหน้าเหยียดหยาม ทำให้คนรู้สึกว่าหญิงสาวตัวเล็กๆ นี้ทรงพลังอะไรเช่นนี้“สู้ก็สู้วะ” นางพูดอย่างเย็นชานางที่โดนหลิงเจี้ยงทั้งสี่ล้อมไว้ ไม่มีทางหนีไปได้เหมือนเมื่อครู่นี้ ต้องประจันหน้ากันอย่างเดียว“อย่างเจ้าน่ะรึ” หลิงเจี้ยงคนหนึ่งพูดอย่างเหยียดหยามถ้าหากไม่มีคำสั่งจากนายท่านว่าต้องจับเป็น เด็กผู้หญิงคนนี้โดนพวกเขาฉีกเป็นชิ้นๆ ไปนานแล้ว“อย่างข้านี่แหละ!” น้ำเสียงที่เด็ดเดี่ยวของเจียง
