หลิงเจี้ยงทั้งสี่ของตระกูลเย่ว์รีบไล่ตามไปทางที่เจียงหลีหนีไป ทั้งสี่คนเหินไป ไล่ตามอยู่บนหลังคา เข้าใกล้เจียงหลีขึ้นเรื่อยๆ
แต่เจียงหลีก็เหมือนกับปลาไหลที่จับยากอย่างไรอย่างนั้น ผลุบๆ โผล่ๆ อยู่ในตรอก ทำให้ยากที่จะระบุตำแหน่ง
“เจียงหลี เจ้าหนีแบบนี้ ลืมไปแล้วหรือว่าสุสานของแม่เจ้า พวกเราตระกูลเย่ว์เป็นคนฝังศพ” ทันใดนั้น หลิงเจี้ยงคนหนึ่งพูดบีบบังคับนาง “ถ้าหากว่าเจ้าไม่อยากให้แม่เจ้าตายแล้วยังอยู่ไม่เป็นสุข ถูกคนเขาขุดศพขึ้นมาเฆี่ยนตีจากสุสาน ทางที่ดีเจ้าก็เลิกดิ้นรนซะ ยอมกลับไปกับพวกข้าเสียดีๆ”
ขุดสุสาน!
เฆี่ยนตีศพ!
ผู้คนที่ดูอยู่รอบๆ ตกใจ มองหลิงเจี้ยงตระกูลเย่ว์ทั้งสี่ด้วยสายตาดุร้าย
แม้แต่หนานอู๋เฮิ่นที่แอบตามมาก็ขมวดคิ้วแล้วพูดอย่างเยือกเย็นว่า “ตระกูลเย่ว์ตัวดี ดูมีอนาคตเสียจริง”
เจียงหลีพอได้ยินคำพูดนั้น แววตาเย็นชาขึ้นมาทันที สายตาเต็มไปด้วยจิตสังหาร กู๋หล่านเย่ว์เป็นเพียงแม่ทางกายภาพของนางในภพนี้ แม้นนางไม่ได้มีความรู้สึกอะไรมาก แต่ว่าเรื่องที่จะขุดสุสานแบบนี้ ก็เป็นเรื่องที่ทนไม่ได้
อย่างไรก็ตาม นางไม่ได้หยุดเพราะคำพูดพวกนั้น เพียงแต่จดจำทุกสิ่งทุกอย่างที่ตระกูลเย่ว์ทำไว้ในใจ
“อยู่ตรงนั้น!” ทันใดนั้น หลิงเจี้ยงตระกูลเย่ว์คนหนึ่งก็เห็นร่องรอยของเจียงหลี
เขาบอกกับอีกสามคนที่มาด้วยกัน ปล่อยพลังในมือไปที่พื้น
พลังพุ่งเข้าหาเจียงหลี
