เจียงหลียิ้มเหยียดหยาม ตระกูลเย่ว์นับว่ามีอิทธิพลในเมืองซูหนานอยู่บ้าง แต่ว่าผู้ที่เป็นระดับหลิงเจี้ยงขึ้นไปจะมีสักกี่คน
คนที่ถูกส่งมาฆ่านาง คงเป็นเพียงหลิงเจี้ยงระดับหนึ่งกันหาด
เจียงหลีขี้เกียจต่อล้อต่อเถียงกับพวกเขา นางมองสถานการณ์รอบๆ ดูแล้ว ทันใดนั้นก็เริ่มจู่โจมคนหนึ่งในนั้น
พอจะลงมือ คนที่ถูกนางเลือกก็ยิ้มอย่างเหยียดหยาม
พลังขั้นหลิงซื่อ แข็งแกร่งแค่ไหน ก็คือหลิงซื่อ เมื่อเทียบกับพลังขั้นหลิงเจี้ยง ก็เป็นธรรมดาที่จะไม่มีกำลังต้านทาน พูดง่ายๆ ก็คือวิญญาณยุทธ์ตัวเดียว จะมาสู้กับวิญญาณยุทธ์สองตัวได้อย่างไร
เหมือนเขามองเห็นตัวเองจับกุมเจียงหลีได้ด้วยมือเดียวแล้วกลับไปรับความดีความชอบ
อีกสามคนก็ดูสบายๆ ราวกับว่าภารกิจครั้งนี้เป็นการขี่ช้างจับตั๊กแตน
ทว่าในตอนที่พวกเขาคิดว่าเจียงหลีรนหาที่ตายนั้น นางหันหลังกลับแล้วใช้พลังปิดล้อมระหว่างหลิงเจี้ยงทั้งสองคนแล้ววิ่งหนีเข้าไปในตรอกเล็กๆ อย่างรวดเร็ว
หลิงเจี้ยงทั้งสี่อึ้ง ไม่คิดว่าเจียงหลีจะหนีไปแบบนี้
เจียงหลีที่เข้าไปในตรอกเล็กๆ กลับยิ้มในใจ หลิงเจี้ยงสี่คนรังแกข้าคนเดียว หากราชินีอย่างข้าไม่หนี แล้วจะให้ข้าแกล้งทำเป็นคนกล้าหาญแล้วถูกฆ่าตายรึอย่างไร ตราบใดที่ยังมีชีวิตอยู่ ก็ย่อมต้องมีหวัง เหตุผลข้อนี้ นางเข้าใจดี!
“น่าเกลียด!”
“เจ้าเล่ห์นัก!”
“ยังจะนิ่งอยู่ทำไม ตามไป!”
