หลิงซื่อคนนั้น เห็นเจียงหลีเข้าประชิดตัวเอง แววตาดีใจ เขายิ้มด้วยความจองหอง เหมือนว่ากำลังหัวเราะเยาะเจียงหลีที่เข้ามาติดกับเอง
แต่ทว่า เขายังยิ้มไม่ทันสุด ก็รับรู้ได้ถึงพลังหมัดที่รุนแรงราวกับทัพทหารที่แข็งแกร่งจำนวนมากพุ่งเข้ามาหาตนเอง
เขานิ่งไป ความดีใจในแววตาเปลี่ยนเป็นความหวาดกลัว อยากจะออกมือป้องกันการโจมตีที่น่ากลัวนี้
ฟุบ
หลังจากที่เขาได้สัมผัสกำปั้นเล็กๆ ของเจียงหลี ก็ค้นพบว่าพละกำลังของตัวเองหายไปหมด ราวกับหินที่จมลงในทะเล แต่กำลังหมัดของเจียงหลีกลับโจมตีเข้ามาไม่หยุด สะเทือนไปถึงภายในร่างกาย
อ้ากกก เขาส่งเสียงร้องอย่างน่าเวทนา ได้ยินเพียงแค่เสียงกระดูกหัก แขนทั้งแขนของเขา บิดเบี้ยวผิดรูป
เจียงหลีใช้โอกาสตรงนี้จับแขนข้างที่หัก ใช้แรงดึงแขนข้างนั้นลงอย่างแรง ทันใดนั้นเลือดพุ่งกระฉูด ตรงที่ขาดเห็นเลือดเนื้อและกระดูกขาวอย่างชัดเจน
อ้ากกก
หลิงซื่อระดับหกคนนั้นเจ็บปวดจนร้องไม่หยุด หลิงซื่อคนอื่นของตระกูลเย่ว์ก็รีบรุดมาตรงนี้ เจียงหลีโยนแขนที่ขาดใส่พวกเขา อาศัยจังหวะที่อีกฝ่ายกำลังวุ่นวาย วิ่งหนีไปทางด้านหน้า
“ตามไป!”
หลิงซื่อระดับแปดของตระกูลเย่ว์ออกคำสั่งด้วยแววตาเคร่งขรึม
ทันใดนั้น คนกลุ่มหนึ่งก็ต่างพากันปลดปล่อยพลังแล้วไล่ตามเจียงหลีไป
“อายุแค่นี้ ใจโหดมือเ**้ยมนัก” อู๋เชียนที่แอบดูอยู่พูดด้วยความเย็นชา เหมือนกับไม่พอใจกับความโหดเ**้ยมของเจียงหลีเมื่อครู่นี้
