หนานอู๋เฮิ่นกลับยิ้ม “ไม่ใช่หรอก ในเมื่อคนตระกูลเย่ว์ไม่เห็นนางตายก็จะไม่หยุด แล้วทำไมนางจะต้องยั้งมือด้วยเล่า ข้าเห็นนางลงมืออย่างเด็ดขาด วิธีการของนางมีนิสัยคล้ายปีศาจ คิดดูแล้วนางจะต้องเคยสู้กับปีศาจในเทือกเขาปู้กุยอย่างแน่นอน เคยฝึกฝนทักษะการต่อสู้ของตัวเองมาอย่างหนัก”
“ท่านอาจารย์หนานดูชื่นชมเด็กผู้หญิงคนนี้ไปเสียหมด หรือว่าคิดจะรับนางเข้าสถาบันไป๋หยวน” อู๋เชียนถามด้วยความเยาะเย้ย
หนานอู๋เฮิ่นหัวเราะขึ้นมาอย่างดัง “นางจะเข้าสถาบันไป๋หยวนได้หรือไม่ ยังต้องดูว่าวันนี้นางจะรอดไปได้ไหม”
อู๋เชียนแววตาเป็นประกาย
หนานอู๋เฮิ่นสะบัดแขนเสื้อแล้วก้าวเท้าออกไป “ไปเถอะ สิ่งที่ยอดเยี่ยมรออยู่ข้างหน้า”
อู๋เชียนคิดๆ ดู แล้วรีบเดินตามไป
……
ความเร็วของเจียงหลีนั้นไม่ช้า ความเร็วของเหล่าหลิงซื่อตระกูลเย่ว์ก็ไม่ช้าเหมือนกัน
เพียงแต่ท่ามกลางการไล่ล่านี้ ค่อยๆ ทำให้วงล้อมก่อนหน้านี้กลายเป็นแนวยาว ข้างหน้านี้คือป่าเล็กๆ ผ่านป่านี้ไปก็จะเจอประตูเมืองซูหนาน เข้าประตูเมืองไปแล้วผ่านถนนไม่กี่เส้นก็จะถึงจวนตระกูลลู่!
ตัวของเจียงหลีแวบหายเข้าไปในป่า พวกคนของตระกูลเย่ว์ก็รีบตามเข้าป่าไปติดๆ แต่ทว่าพอพวกเขาเข้าไป ก็ไม่เห็นเจียงหลีแล้ว
“แยกย้ายกันไปหา!” หลิงซื่อระดับแปดของตระกูลเย่ว์ออกคำสั่ง
