หนานอู๋เฮิ่นที่แอบตามมาดูส่ายหัวแล้วเผลอยิ้มออกมา “คนตระกูลเย่ว์นี่ ติดกับของเด็กผู้หญิงจอมเจ้าเล่ห์คนนั้นเสียแล้ว” อู๋เชียนมองเขา สายตางงงวย
หนานอู๋เฮิ่นมองเขา หัวเราะไร้เสียง และไม่ได้อธิบายอะไร
เจียงหลีที่ซ่อนตัวอยู่เห็นคนตระกูลเย่ว์แยกย้ายกันหานาง ก็เผยให้เห็นรอยยิ้มที่แปลกประหลาด นางถอยหลังออกมาอย่างเงียบๆ ในทางกลับกันคนพวกนั้นที่ตามนางมาก็พลังพอๆ กัน จัดการหลิงซื่อตระกูลเย่ว์จากด้านหลัง
การใช้วิธีการลอบสังหารนี้ นางไม่ได้เป็นมาตั้งแต่ชาติก่อน แต่ว่าลู่จ้านเป็นคนสอนให้กับนาง!
ในการฝึกฝนเพียงลำพังเป็นระยะเวลาสิบห้าวันนั้น ลู่จ้านให้นางสู้กับฝูงปีศาจเกือบทุกวัน นางอยากเอาชนะฝูงปีศาจด้วยพละกำลังของตัวเอง จะได้เรียนรู้การซุ่มโจมตีและการลอบสังหารอย่างเงียบๆ
กล่าวคือ ในระยะเวลาการฝึกฝนสิบห้าวันนั้น เจียงหลีมีความเข้าใจในเรื่องของการสังหารหมู่มากยิ่งขึ้น
ในป่า บรรดาหลิงซื่อของตระกูลเย่ว์แยกย้ายกันแล้ว เงาของต้นไม้กลายเป็นที่กำบังของนาง
ตอนนี้นางอยู่ข้างหลังหลิงซื่อระดับหกคนหนึ่ง
ในตอนที่เขากำลังมองหานาง ทันใดนั้นเจียงหลีก็พุ่งมาจากด้านหลังราวกับปีศาจที่ดุร้าย หมัดพิฆาตขั้นหกที่เตรียมพร้อมไว้แล้ว ไม่ลังเลที่จะโจมตีไปที่ขั้วหัวใจของเขาจากด้านหลังเลยสักนิด
