่หยางพลันสั่นไหว เขารู้จากปากหงจวี่มานานแล้วว่า หลังจากเหล่าเจินจวินเร้นตนเข้าเงาหลัง ยังมีคนผู้หนึ่งในนิกายศักดิ์สิทธิ์ที่ก้าวถึงขั้นวางรากฐานสมบูรณ์ ทำหน้าที่ควบคุมสรรพสิ่งแทน
บุรุษผู้นั้นชื่อ เซี่ยงเยี่ย
ที่ผ่านมาไม่เคยปรากฏตัว เพราะหานกวางฟู่เทียนเจินจวินที่เขาสังกัดอยู่ ถูกกดทับด้วยอำนาจของชิงเฉิงเฟยเสวี่ยเจินจวินมาโดยตลอด เขาจึงเลือกที่จะสงบตัวอยู่ใต้ม่านเงา
ทว่าบัดนี้ เหล่าเจินจวินเร้นตน
จงกวงบรรลุมรรคผล เหินขึ้นสู่เบื้องบน ขณะที่จวินถงเจินเหรินใต้บังคับบัญชาของเจิงไฉ่ฉีหลัวเจินจวินนั้นมีเพียงวางรากฐานขั้นปลาย เช่นนี้เซี่ยงเยี่ยผู้นั้นจึงก้าวออกจากเงามืดในที่สุด
นี่คือการฝึกไพร่พลในสนามจริง…
ลวี่หยางยืนชมอยู่ห่างไกล เปิดดวงตาแห่งการหยั่งรู้ พอลอบเพ่งมองก็แลเห็นความเปลี่ยนแปลงในสถานการณ์อย่างแจ่มชัด
เจินเหรินใหญ่เซี่ยงเยี่ยผู้วางรากฐานสมบูรณ์ผู้นั้น หาได้ลงมืออย่างสุดกำลังไม่ หากเพียงใช้วิชาเทพหนึ่งกระบวน ปิดฟ้าขังดิน แล้วปล่อยให้เจินเหรินอื่นทั้งหลายกรูเข้ารุมโจมตี
ไม่แปลกเลยที่จ้าวสำนักเสินอู่ถึงได้อัดอั้นถึงเพียงนี้
ในฐานะเจินเหรินใหญ่ ต่อให้พื้นฐานเขาต่ำต้อยเพียงใด ก็ไม่มีทางตกอยู่ในสภาพถูกรุมโดยวางรากฐานขั้นกลางหมู่หนึ่งได้ ทว่าทุกสิ่งกลับเป็นเพราะมีผู้หนึ่งที่ยืนทับอยู่เหนือเขา ผู้วางรากฐานสมบูรณ์
แบบนี้จะสู้ไปเพื่ออันใด?
หมดทางรอด… ตายแน่นอน
ลวี่หยางผละสายตากลับมา ชะตา
