บทที่ 359 ยืมกายคืนวิญญาณ
“มีชีวิตอยู่จริงๆ หรือ?”
เมื่อฟังคำกล่าวของลวี่หยางจบ บรรพชนถิงโยวชะงักเล็กน้อย ก่อนจะรับคัมภีร์ลับครรภ์เซียนท่องโลกที่อีกฝ่ายยื่นให้ แล้วขมวดคิ้วพลิกเปิดอย่างครุ่นคิด
ชั่วครู่ให้หลัง เขาจึงค่อยๆ ผ่อนลมหายใจขุ่นมัวออกมา
“…สามารถทำได้จริง”
แต่หลังจากกล่าวจบ เขากลับเงยหน้ามองลวี่หยางอีกครั้ง เอ่ยเสียงแผ่ว “เหตุใดจึงคิดจะให้ข้าฟื้นคืน? ท่านเจินจวินผู้นั้น…ยังมิได้ดับสลาย”
“บรรพชนมิอยากล้างแค้นด้วยมือของตนเองหรือ?”
ลวี่หยางกล่าวเสียงหนัก “อีกห้าสิบปี หากบรรพชนสามารถคืนชีพจริง หวนคืนสู่ขั้นวางรากฐานสมบูรณ์ ย่อมมีความหวังท้าทายมรรคผลโอสถทองคำ!”
บรรพชนถิงโยวได้ยินดังนั้นกลับยิ่งคลางแคลงใจนัก ขมวดคิ้วกล่าวว่า “ทะลวงสู่โอสถทองคำ…จักมีหวังอันใด? เจ้าเฒ่าสกุลเย่ผู้นั้นเพียงแต่ปลีกตน ไม่ได้ดับสูญ ดินบนกำแพงยังมีจ้าวครองอยู่ แม้ข้าจะฟื้นคืนสู่จุดสูงสุดดั่งอดีต ก็ไม่อาจแสวงหาโอสถทองคำได้อยู่ดี สุดท้ายก็ยังเป็นเพียงโครงกระดูกในหลุมเท่านั้น”
“ย่อมมีหวังอยู่ บรรพชน”
ลวี่หยางชี้ไปยังธงหมื่นวิญญาณเบื้องหลัง “ด้วยพรสวรรค์ของบรรพชน หากสามารถนำเค้าเงารูปแบบตำแหน่งมรรคผลภายในนี้มาใช้เป็นของตน จะไร้ความหวังได้อย่างไร?”
คำกล่าวนี้ทำให้บรรพชนถิงโยวถึงกับนิ่งงัน
เขามิเคยนึกมาก่อนว่ารูปแบบตำแหน่งมรรคผลภายในธงหมื่นวิญญาณจะเป็นสิ่งที่คิดมอบให้แก่ผู้อื่น ในสายตาเขา นั่นย่อมเป็นไม้ตายที่
