ลวี่หยางเก็บไว้เพื่อแสวงหาโอสถทองคำโดยเฉพาะ
แต่บัดนี้ อีกฝ่ายกลับจะยกให้เขา?
“…ไม่ได้!”
บรรพชนถิงโยวส่ายศีรษะทันที “ตำแหน่งมรรคผลนั้นแสนยากจะคว้ามาเค้าเงารูปแบบตำแหน่งมรรคผลนี้สำคัญยิ่งต่อเจ้ามิใช่หรือ หากข้านำไปใช้ จะมีประโยชน์อันใดต่อวิถีแห่งมรรคของเจ้าเล่า?”
ลวี่หยางได้ยินดังนั้นกลับโบกมือ “ข้าตัดสินใจแล้ว มิจำเป็นต้องกล่าวมาก บรรพชนย่อมรู้ว่า ภายในห้าสิบปี ข้ายากจะก้าวถึงขั้นแสวงหาโอสถทองคำ แต่ทว่าบรรพชนยังมีความหวัง หากบรรพชนสามารถฝ่าด่านขึ้นไปได้ก่อน แล้วค่อยย้อนกลับมาคุ้มกันข้าเพื่อแสวงหาโอสถทองคำ นี่จึงเป็นหนทางที่จักได้ประโยชน์สูงสุด”
“ถึงอย่างไรเรายังต้องฟื้นฟูวิถีอสูรวิญญาณมิใช่หรือ?”
เมื่อกล่าวถึงตรงนี้ ใบหน้าของลวี่หยางก็ปรากฏรอยยิ้มเจิดจรัส “รออีกไม่นาน บรรพชนได้เชือดเจ้าเฒ่าสกุลเย่ผู้นั้นด้วยมือตนเอง… ไฉนจะไม่สะใจเล่า?”
“นี่…”
บรรพชนถิงโยวได้ยินถึงตรงนี้ถึงกับกลั้นลมหายใจ ไม่อาจขยับเขยื้อนได้ครู่หนึ่ง ให้ผู้หนึ่งช่วยปกป้องอีกคนเพื่อทะยานขึ้นสู่โอสถทองคำ แล้วค่อยกลับมาแลกเปลี่ยนตำแหน่งกัน… นี่เป็นความไว้วางใจเพียงใดกันเล่า?
แม้แต่สายเลือดเดียวกัน พ่อบุตร ศิษย์อาจารย์ ก็ไม่เคยมีผู้ใดทำเช่นนี้มาก่อน!
แม้แต่พี่น้องร่วมสายโลหิต ศิษย์อาจารย์ หรือบิดาบุตร… หากมีเส้นทางสู่โอสถทองคำปรากฏอยู่ตรงหน้า ผู้ใดยอมเลิกราตัดใจได้เล่า? ไม่แย่งกันจนเลือดตกยางออกก็นับว่าแปลกแล้ว!
เมื่อคิ
