บทที่ 358 ท่านอยากจะมีชีวิตอยู่อย่างแท้จริงหรือไม่?
เสียงอึงคะนึงประหนึ่งแผ่นดินถล่มฟ้าสะเทือนดังลั่นไม่หยุด ยามนั้นแดนลับอสูรวิญญาณขนาดมหึมาก็เผยร่างขึ้นกลางชั้นภูผากะโหลก พลันมีอากาศอันลี้ลับจากความเย็นมืดมิดพวยพุ่งออกมาไม่หยุด
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นภายหลัง ล้วนเป็นไปตามที่ลวี่หยางคาดการณ์ไว้
อิ๋นซานเจินเหรินลงมือ ครอบครองพลังศพมารในลัทธิอสูรวิญญาณ แล้วยังล่อลวงให้เหล่าผู้ฝึกตนแห่งสำนักเสินอู่เปิดเผยตน สุดท้ายก็ถูกผู้ฝึกตนแห่งนิกายศักดิ์สิทธิ์ออกโรงโจมตีล้อมปราบ
“สัตว์นรก! พวกเจ้าเป็นสัตว์นรกกันหมด!”
ทั่วผืนฟ้าสะท้อนก้องเสียงคำรามของผู้นำสำนักเสินอู่ หากในยามนี้ ผู้ฝึกตนผู้บรรลุขั้นปลายแห่งวางรากฐานกลับถูกม่านรัตติกาลปกคลุมทั้งร่าง
พลังวิชาที่กว้างใหญ่เกินคาด ปกปิดทุกสรรพสิ่ง
แสงสีเร้นลับอันยิ่งใหญ่บังแสงตะวันและจันทรา ลบเลือนดวงดารา ฟากฟ้าสงบนิ่งดั่งไร้เสียงลม แม้เคราะห์ฟ้าก็มิอาจหยั่ง เห็นชัดว่าเป็นวิชาเทพโดยกำเนิดที่ลวี่หยางคุ้นเคยอย่างยิ่ง
ซ่อนดาราดับแสง!
ลวี่หยางในชาติปางก่อนเคยคำนวณวิชานี้มาแล้ว เคยใช้เป็นเพียงกลวิธีลอบสังหาร ทว่าเมื่อมองย้อนไปในบัดนี้ ก็รู้ว่าขอบเขตแห่งเต๋าของตนในครั้งนั้นยังตื้นเขินนัก วิชานี้แท้จริงมิใช่เพียงเพื่อฆ่าลอบเร้น แต่คือกลยุทธ์อันยิ่งใหญ่ที่ครอบคลุมทั้งฟ้าและปฐพี!
เพียงพริบตาเดียว ฟ้าดินก็คล้ายตกสู่ม่านหมอกอันมัวสลัว
วางรากฐานสมบูรณ์!
ดวงตาของลวี
