“คุณหนู ท่านรีบขี่ม้าหนีไป ข้าจะถ่วงเวลาคนตระกูลลู่เย่ว์ไว้” หม่าหยวนจย่ารีบพูด เขาเห็นคนตระกูลเย่ว์ที่อยู่ข้างหลังเร่งฝีเท้าไล่ตามมาแล้ว
“ไม่ต้อง เจ้าห้ามยื่นมาเข้ามาช่วย” เจียงหลีพูดด้วยสีหน้าเย็นชา พลิกตัวขึ้นม้า เปลี่ยนทิศทางม้าแล้วขี่ไปอย่างรวดเร็ว หม่าหยวนจย่าอึ้ง ไม่ค่อยเข้าใจเจียงหลี แต่ว่าตอนที่คนตระกูลเย่ว์ผ่านหน้าเขาไป เขาก็ทำตามที่เจียงหลีบอก ค่อยๆ ถอยไป ตอนนั้น เหมือนว่าเขาเข้าใจที่เจียงหลีบอกแล้ว ถ้าเขายื่นมือเข้ามาช่วย ก็จะตกอยู่ในวงล้อม แล้วก็จะลำบากนางที่ต้องกลับมาช่วยเขา
……
“เร็วเข้า นางจะหนีแล้ว!”
คนตระกูลเย่ว์เห็นเจียงหลีขี่ม้าหนีไป ก็แบ่งออกเป็นสองฝ่าย คนหนึ่งวิ่งไปรายงานเย่ว์ชิงหลิว คนที่เหลือต่างพากันใช้พลังปราณแล้วไล่ตามเจียงหลีไป
เสียงคำรามจากด้านหลังดังมาไม่หยุด เจียงหลีแววตาเคร่งขรึม เม้มปาก สีหน้าเคร่งเครียด
ทันใดนั้น ด้านหลังของนางมีเสียงแหวกผ่านอากาศ ลูกธนูสองดอกที่เฉียดผ่านร่างของนาง ลูกธนูที่แหลมคมพุ่งตัดเส้นผมของนางขาด
ถ้าไม่ใช่เพราะว่าเมื่อครู่นางตอบสนองเร็ว ลูกธนูดอกนั้นคงปักอยู่ที่ไหล่ของนางจากด้านหลัง
ฟุบ ฟุบ ฟุบ
ลูกธนูพุ่งมาจากด้านหลังอย่างไม่ขาดสาย เจียงหลีที่ขี่ม้าอยู่ หมอบตัวลงต่ำมุ่งหน้าสู่จวนตระกูลลู่
“เจียงหลี! เจ้าจะหนีไปไหน” เสียงที่เคร่งขรึมของคนตระกูลเย่ว์จากด้านหลัง
