“เจียงหลี เจ้ากล้าหรือ!”
ขณะที่เจียงหลีหลบการโจมตีของเย่ว์หนานซี มือหยิบกริชขึ้นมา เย่ว์ชิงหลิวลุกลี้ลุกลน เขาไม่สนใจกฎกติกาของการประลองชิงเจียว ปลดปล่อยพลังดั่งเหยี่ยว พุ่งทะยานไปที่เวทีการประลอง มือขวากลายเป็นกรงเล็บที่แหลมคมเล็งไปที่เจียงหลี เหมือนกับว่าแค่จับเจียงหลีได้ ก็สามารถบีบหัวนางให้ระเบิดได้
เจียงหลีมองเขา ในสายตาที่แวววาวเต็มไปด้วยความเหยียดหยาม “บนโลกนี้มีเรื่องอะไรที่ข้าไม่กล้าด้วยหรือ” นางตอบกลับเย่ว์ชิงหลิวในทันที แทงกริชแร่อิ๋นเสวี่ยเข้าไปที่ขั้วหัวใจของเย่ว์หนานซีอย่างโหดเ**้ยมต่อหน้าเย่ว์ชิงหลิวและทุกๆ คน
ฉึก
เสียงคมกริชที่แทงเข้าเนื้อดังขึ้น เย่ว์หนานซีตาเบิกโพลง ไม่อยากจะเชื่อว่าเจียงหลีจะกล้าฆ่าตัวเอง “เจ้า…”
เย่ว์หนานซีอยากจะพูดอะไรสักอย่าง แต่เขาเองก็คงไม่รู้ว่าจะพูดอะไร
เขาเป็นเทียนเจียวแห่งตระกูลเย่ว์ ต้องเป็นหน้าเป็นตาให้แก่วงศ์ตระกูล ต้องเป็นคนที่มีตำแหน่งสูงศักดิ์ในยุคราชวงศ์โฮ่วจิ้นนี้ ทำไมถึงได้มาตกตายตรงนี้
ตายในเงื้อมมือของนังผู้หญิงคนนี้
เจ็บปวด!
ช่างเจ็บปวดยิ่งนัก!
เขารับรู้ได้ถึงความเจ็บปวดที่แสนสาหัสตรงหน้าอก รู้สึกว่าเลือดในตัวของเขาถูกกริชกลืนกินไป ร่างกายยิ่งรู้สึกเหน็บหนาวขึ้นเรื่อยๆ ความรู้สึกก็ยิ่งเบาบางลง
