เจียงอวี๋สั่นไปทั้งตัว ตัวแข็งทื่อไปหมด นางอยากบอกกับแม่มากว่านางไม่บริสุทธิ์แล้ว ก่อนหน้านี้นางได้มอบร่างกายของนางให้เย่ว์หนานซีไปแล้ว แต่ตอนนี้เย่ว์หนานซีกลับเสียตายแล้ว “ท่านแม่ ข้า…”
“แม่รู้ว่าเจ้าชอบเย่ว์หนานซี แต่ว่าใครใช้ให้เขาไร้ประโยชน์เช่นนี้ นึกไม่ถึงว่าจะสู้เจียงหลีไม่ได้ แถมยังมาตายอีก ช่างเถอะ เจ้าก็ไม่ต้องไปนึกถึงแล้ว เชื่อฟังแม่ แม่ไม่เคยทำร้ายเจ้า” นางเหอซื่อพูดแทรกเจียงอวี๋ มองซ้ายมองขวา หาโอกาสที่จะหนี
แต่ว่าพอนางขยับ ก็รู้สึกว่ามีสายตาที่ดุดันคู่หนึ่งจับจ้องนางอยู่ นางเหอซื่อเงยหน้าขึ้นมามองไปบนเวที สบตากับเจียงหลีที่มีแววตาเหยียดหยาม
“อวี๋เอ๋อร์ พวกเราไม่ไปแล้ว รอดูการประลองคู่ต่อไป นางคิดว่าได้ทำให้ตระกูลเย่ว์ไม่พอใจ หลังจากฆ่าเย่ว์หนานซี ยังจะมีชีวิตรอดอยู่ได้อีกหรือ นางก็ลอยหน้าลอยตาอยู่ได้แค่ตอนนี้แหละ โชคชะตาของนางไม่เหมือนกับเจ้า” นางเหอซื่อเปลี่ยนใจเมื่อถูกสายตาเหยีดหยามของเจียงหลีจ้องมอง
บนเวทีการประลอง เจียงหลีมองไปรอบๆ ด้านล่างเวที เห็นนางเหอซื่อและลูกสาวไม่ได้คิดจะหนีแล้ว จึงยิ้มพอใจ แล้วมองไปที่หม่าหยวนจย่ายืนอยู่ แต่ตอนนี้เขาไม่อยู่แล้ว
ไม่ต้องคิดก็รู้ว่าเขาต้องกลับไปตระกูลลู่อย่างเงียบๆ เพื่อนำทหารมาช่วยอย่างแน่นอน
