“เจ้ายังไม่ปลดปล่อยวิญญาณยุทธ์ของเจ้าหรือ” หลีเสวี่ยเฟิงและปีศาจเสี่ยวเย่ว์รวมกันเป็นหนึ่ง ตั้งท่าสู้รบ พูดกับไป๋หลี่เฟิ่ง
แต่ว่าไป๋หลี่เฟิ่งกลับส่ายหน้าอย่างช้าๆ “การต่อสู้เช่นนี้ ยังไม่ต้องถึงขั้นปลดปล่อยหงส์หยกของข้าหรอก”
หลีเสวี่ยเฟิงแทบกระอักเลือดออกมา
ละอาย! น่าละอายจริงๆ!
เจียงหลีที่อยู่ข้างล่างเวที หลุดหัวเราะออกมา นางพบว่าไป๋หลี่เฟิ่งผู้เย็นชาคนนี้ นึกไม่ถึงว่ายังมีความสามารถในการยั่วโมโหคนได้
“เจ้า!” หลีเสวี่ยเฟิงกริ้วโกรธ พลังในตัวของเขาระเบิดออกมา เขากัดฟันพูดกับไป๋หลี่เฟิ่ง “เจ้าแกว่งเท้าหาเสี้ยนเองนะ!”
พูดจบ ปีศาจเสี่ยวเย่ว์ส่งเสียงคำราม พลังที่บ้าคลั่งมุ่งโจมตีไปที่ไป๋หลี่เฟิ่ง
แม้ว่าจะเผชิญหน้ากับพลังที่บ้าคลั่ง ไป๋หลี่เฟิ่งยังคงนิ่งเฉยไม่ไหวติงดั่งภูเขา มองดูอย่างสงบ
ทั้งสองคนเข้าปะทะกัน หลีเสวี่ยเฟิงใช้ทักษะการต่อสู้โดยกำเนิดคำรามใส่ไป๋หลี่เฟิ่ง ไป๋หลี่เฟิ่งกลับแค่ยกมือขึ้นข้างเดียว เหมือนกับปัดเมฆหมอกแล้วผลักเบาๆ
โครม
“แย่แล้ว เกิดอะไรขึ้น”
พลังที่ระเบิดออกมา บดบังเวทีการประลอง
อ้ากกก
ผู้คนยังมองกันไม่ชัด ก็ได้ยินเสียงที่น่าเวทนาลอยมา ตามมาด้วยเสียงอะไรสักอย่างตกลงพื้น เหมือนเวทีการประลองจะพังทลาย
“หนึ่ง……หนึ่งกระบวนท่า” หม่าหยวนจย่าปากอ้าตาค้างมองไปที่เวทีการประลองที่ถูกพลังทำลาย
