เย่ว์ชิงหลิวไม่ได้ห้ามเย่ว์หนานซี เจียงอวี๋ตามเย่ว์หนานซีไปจากตรงนั้นที่มีผู้คนมากมาย
ทั้งสองยิ่งเดินยิ่งไกลขึ้นเรื่อยๆ จนมาถึงที่ลับตาคน บริเวณรอบๆ มีต้นไม้กั้นและยังมีโพรงดินที่บดบังสายตาผู้คน
พวกเขาอยู่ตรงนี้ สามารถมองเห็นผู้คนได้รางๆ แต่ว่ายากที่ผู้คนจะพบเห็นพวกเขา
ที่จริงแล้วเป็นสถานที่ที่ดีสำหรับการคุยกันตามลำพัง
“ท่านพี่หนานซี…” เจียงอวี๋พูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ยื่นมือไปจะจับชายเสื้อของเย่ว์หนานซี
แต่ว่าเขาหลบได้อย่างง่ายดาย มองนางด้วยใบหน้าที่เย็นชา พูดถากถางว่า “เจ้าไม่ไปดูแลลั่วเทียนเจียวอยู่ตรงนั้นล่ะ มาหาข้าทำไม คนสำส่อน”
เจียงหลีสีหน้าเปลี่ยนไป มองเย่ว์หนานซีด้วยความเสียใจ ร้องไห้ไม่หยุด “ท่านพี่หนานซี ข้ามิได้เป็นคนเช่นนั้นนะเจ้าคะ! ในใจข้าชอบท่านพี่มาตลอด”
“ชอบข้าอย่างนั้นหรือ” ในรอยยิ้มที่เยาะเย้ยของเย่ว์หนานซี เขาโน้มตัวเขาไปแล้วใช้มือจับหน้านาง บังคับนางให้มองหน้าตน “ในตอนที่เจ้าอยู่กับลั่วเทียนเจียว ในใจเจ้าก็คิดถึงข้าหรือ”
เขาทั้งโมโห ทั้งหึงหวง
เพียงนึกถึงตอนที่เจียงอวี๋ยังอยู่ข้างกาย แต่เขายังไม่ทันได้เอาเปรียบนางเลย ผลสุดท้ายกลับถูกลั่วเทียนเจียวฉกไปกินเสียอย่างนั้น เขารู้สึกเจ็บราวกับมีหนองกลัดอก
เจียงอวี๋มองเย่ว์หนานซีอย่างหวาดกลัว ถูกบีบหน้าจนเจ็บไปหมด “พี่หนานซี อวี๋เอ๋อร์ยังบริสุทธิ์ ข้ากับคุณชายลั่วไม่เคยมีอะไรกัน”
