เห็นเขาทำเช่นนี้ เจียงอวี๋ทั้งเขินทั้งกลุ้ม ก้มหน้า พูดอย่างออดอ้อน “ตอนแรกที่ท่านพี่หนานซีสลบไป ข้าและท่านแม่ถูกไล่ออกจากตระกูลเย่ว์ ชีวิตระหกระเหิน และไม่กล้าอยู่ในเมืองนาน กลัวว่าจะโดนเจียงหลีเด็กนั้นแก้แค้น ก็เลยไปที่เมืองไป๋ลู่ หลังจากนั้นข้าและท่านแม่ก็เจอกับอันตราย แล้วคุณชายลั่วช่วยชีวิตไว้ ถึงแม้ว่าเขาจะดี แต่ในใจของอวี๋เอ๋อร์มีเพียงแค่ท่านพี่หนานซี”
“ข้าเข้าใจทั้งหมด ทั้งหมดเป็นความผิดของเจียงหลี วางใจได้อวี๋เอ๋อร์ วันนี้ข้าจะทวงความยุติธรรมเพื่อตัวข้าและเจ้า ทำให้เจียงหลีไม่กล้าอวดดีต่อหน้าพวกเราอีก” เย่ว์หนานซีพูด
“อืม” เจียงอวี๋พยักหน้าเบาๆ มองเขาด้วยแววตาอ่อนโยนเหมือนดั่งน้ำ “อวี๋เอ่อร์เชื่อท่านพี่หนานซี”
“อย่างนั้นก็ดี เจ้ากลับไปก่อน ข้าไปเข้าร่วมการประลองก่อน รอการประลองชิงเจียวจบลง ข้าจะมาหาเจ้าใหม่” เย่ว์หนานซีพูดจบ แววตาเป็นประกายระยิบระยับ
ความหมายแฝงในคำพูดนั้น ทำให้เจียงอวี๋ผู้ที่ไม่เคยทำอะไรแบบนี้มาก่อนเขินอายจนต้องก้มหน้าลง
