งานประลองชิงเจียวดำเนินมาถึงวันที่เจ็ด การคัดเลือกรอบแรกใกล้สิ้นสุดลงแล้ว
รอบๆ หุบเขาปู้กุยผู้เข้าร่วมการประลองยังคงมุ่งมั่นกับการแข่งขัน ไม่ถึงวินาทีสุดท้ายก็จะไม่ยอมแพ้
เพียงแต่ว่าพวกเขาเจอคู่ต่อสู้ยากขึ้น ไม่รู้ว่ายังเหลืออีกกี่คน
รายงานเหตุการณ์ทั้งเจ็ดวันถูกส่งเข้าไปที่จวนตระกูลลู่ในเมืองซูหนานอย่างเงียบๆ รายงานลู่เจี้ยเรื่องความเคลื่อนไหวของเจียงหลีในการประลอง เรื่องการปรากฏตัวของไป๋หลี่เฟิ่งและเรื่องการมาเยือนขององค์หญิงอันผิง
“นายน้อย องค์หญิงอันผิงมาถึงเมืองซูหนาน ไม่มาทักทายนายน้อยเลย แบบนี้มันไร้มารยาท” ผู้ดูแลตระกูลลู่พูดกับลู่เจี้ยอย่างไม่พอใจ
ถึงอย่างไรองค์หญิงอันผิงมู่หว่านโหรวก็ได้ชื่อว่าเป็นคู่หมั้นนายน้อยของพวกเขา มาถึงที่แล้วแต่ไม่มาทักทายกัน ช่างไร้มารยาทจริงๆ
แต่ลู่เจี้ยกลับไม่สนใจแล้วยิ้มอย่างคลุมเครือ “นางเป็นผู้หญิงที่มีพรสวรรค์ ไม่มาหาข้าผู้ที่เจ็บป่วยก็เป็นเรื่องปกติ ข้ายังไม่โกรธ แล้วเจ้าจะโกรธอะไร”
ผู้ดูแลพูดอย่างไม่ยินยอม “แต่ว่านายน้อย ถึงอย่างไรองค์หญิงอันผิงก็เป็นคู่หมั้นของท่าน นางทำแบบนี้ เป็นการไม่ไว้หน้าท่าน ไม่ไว้หน้าตระกูลลู่ต่อหน้าเฮ่อเหลียนเฟิง”
“คู่หมั้นหรือ” ลู่เจี้ยน้ำเสียงเย็นชา เขาพูดกึ่งยิ้ม “เดี๋ยวก็ไม่ใช่แล้ว”
ผู้ดูแลได้ยินคำพูดนี้ก็ถามด้วยความตกใจว่า “นายน้อย ท่านหมายความว่าอย่างไร”
