ใครจะรู้ เจียงหลีเพียงแค่เดินมาอย่างช้าๆ โค้งตัวลงคลำหากระสุนที่เหลือของพวกเขา หลังจากรอนางเก็บเสร็จ นางก็ดีดกระสุนใส่คนที่นอนกองอยู่บนพื้น
ปิ้วๆๆ
กระสุนหล่นลงบนตัวพวกเขา กลายเป็นรอยเปื้อนสีเหลือง
“กลับกันดีๆ ล่ะ” เจียงหลีเก็บกระสุนที่เหลือไว้ โบกมือให้พวกเขาด้วยความเป็นมิตรอย่างมาก
ผู้ตรวจตรายิ้มมุมปาก มองเด็กผู้หญิงชุดดำที่อยู่บนพื้นอย่างพูดไม่ออก
เหล่าผู้เข้าร่วมการประลองเมืองไป๋ลู่ตกรอบ ถูกนางกำจัดไปเช่นนี้หรือ
เห็นใบหน้าที่โกรธแค้นของเหล่าผู้เข้าร่วมการประลองเมืองไป๋ลู่ ผู้ตรวจตราก็หัวเราะแบบไม่มีเสียงขึ้นมา เขาคิดว่าคอยตรวจตราเด็กผู้หญิงคนนี้ก็สนุกดีเหมือนกัน
อยู่ตรงนั้น เจียงหลีก็หยุดลง มือไขว้หลัง เอียงหัว พินิจพิเคราะห์ชายที่ปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าตนด้วยความสงสัย
ไป๋หลี่เฟิ่ง!
สวมเสื้อคลุมยาวสีกรมท่า ร่างกายซูบผอม ใบหน้าราวกับสลัก ทำให้คนรับรู้ถึงความสามารถ สิ่งที่ทำให้คนยากที่จะไม่สนใจมากที่สุดก็คือดวงตาคู่นั้น เต็มไปด้วยความเดียวดายและความเหินห่าง
เจียงหลีรู้สึกว่าสายตาของไป๋หลี่เฟิ่งไม่ได้มองนางอยู่ แต่มองที่เหล่าผู้เข้าร่วมการประลองเมืองไป๋ลู่ที่อยู่ด้านหลังนาง
นี่…
เอ่อ!
เจียงหลีหมดคำจะพูด มองไปที่ไป๋หลี่เฟิ่งที่เดินจากไป พูดในใจ ทำเป็นเล่นตัวกับข้า นางรู้สึกงง ไม่รู้ว่าการปรากฎตัวและการจากไปในทันทีของไป๋หลี่เฟิ่งมีความหมายว่าอย่างไร
