ในป่า มีคนสิบกว่าคนเดินออกมาจากทุกทิศทุกทาง รอบๆ ตัวเจียงหลีถูกล้อมไว้หมดเดิมนางคิดว่าคนเหล่านี้จะเหมือนกลุ่มคนก่อนหน้าที่เห็นนางไม่มีพิษภัยอะไรแล้วก็ปล่อยนางไป คนเหล่านี้ไม่ได้เดินจากไปอย่างที่นางคิด แต่กลับค่อยๆ ใกล้เข้ามาน่าแปลก เจียงหลีกลอกตาไปมาและระวังตัวขึ้นนางนับคร่าวๆ คนที่ล้อมนางอยู่มีทั้งหมดสิบห้าคน แต่นางมีกระสุนที่ใช้ได้แค่สิบนัด“คนเหล่านี้ไม่ใช่คนเมืองไป๋ลู่หรือ”“รีบไป อย่าหาเรื่องใส่ตัว”สองคนที่อยู่นอกวงล้อมเดินผ่านมา พูดคุยกันด้วยความประหลาดใจ เจียงหลีได้ยินคนเมืองไป๋ลู่ เจียงหลีตกใจ นางไม่รู้จักคนเมืองไป๋ลู่ แล้วทำไมคนเหล่านี้ถึงล้อมนางไว้ล่ะหรือว่า…… เพื่อกระสุนของนางเจียงหลีคิดถึงความเป็นได้ อ้อ น่าจะเป็นเช่นนี้ จำนวนกระสุนของพวกเขาไม่พอ ก็เลยจะมาแย่งเอาของนางไปเมื่อคิดได้เช่นนี้ เจียงหลีกะพริบตาแล้วยิ้ม ท่าทางนางในตอนนั้นเดิมก็งดงามอยู่แล้ว หลังจากยิ้ม ตาคู่นั้นราวกับพระจันทร์เสี้ยว ทำให้คนเอ็นดูเป็นอย่างมาก “พี่ชายทุกท่าน พวกเจ้าอยากได้กระสุนของข้าใช่ไหม”“กระสุนก็เอา คนก็เอา” หลังจากที่นางพูดจบ ก็มีเสียงคนพูดตอบอย่างถือดีมาจากด้านหน้าเจียงหลีแววตาเยือกเย็น มองไปด้านหน้า เห็นแค่คนคนหนึ่งเดินออกมาจากในป่า ท่าทางเก่งกาจ ไม่ธรรมดาช่างดูคุ้นตา เจียงหลีหรี่ตามองทันใดนั้น นางนึกออกแล้วว่าเคยเห็นคนคนนี้ที่ไหน เขาก็คือคนรักใหม่ของเจียงอวี๋นี่เจียงหลียิ้ม ไม่เหมือนกับรอย
