ออกจากการประลองชิงเจียว?
จะเป็นเช่นนั้นได้อย่างไร! พวกเขารอคอยวันนี้มานานมาก ยิ่งไปกว่านั้นอาจมีผู้มีอิทธิพลที่มาจากเมืองซั่งตูตรวจตราดูพวกเขาอยู่ก็ได้
คนที่พูดอยู่เงียบลง
คนที่ยืนอยู่บนเวทีสูง กวาดตามองแล้วถึงพูดต่อว่า “ในเมื่อไม่มีข้อสงสัยกันแล้ว เช่นนั้นก็เริ่มการประลองได้ รับกระสุนของพวกเจ้าไป แล้วก็สามารถเข้าหุบเขาปู้กุยไปได้เลย อย่าลืมว่าทุกอย่างที่พวกเจ้าทำ ล้วนแต่มีคนคอยจับตาดูอยู่ อย่าแหกกฎล่ะ”
บอกกฎกติกาเสร็จ คนนับพันต่อแถวเข้าหุบเขาปู้กุย
เจียงหลีอยู่กลางแถว สำหรับหุบเขาปู้กุยนี้นางมีความคุ้นเคยอยู่ นางไม่เพียงทอดถอนใจ อยู่ในป่านานเกินไปแล้วจริงๆ
“คุณหนู ข้าทำได้แค่รอท่านอยู่ด้านนอก ระวังตัวด้วยขอรับ” หม่าหยวนจย่าพูดกับเจียงหลี
เจียงหลีพยักหน้า
หลังจากที่เขาโค้งตัวคำนับ ก็ถอยออกไป
รับกระสุนแล้ว เจียงหลีก็เดินเข้าหุบเขาปู้กุย นางค้นพบว่ากระสุนเหมือนทำมากจากผงแป้งพิเศษชนิดหนึ่ง ขนาดประมาณเม็ดยา
ถ้าหากโดนบนตัวคน ก็จะทิ้งรอยสีเหลืองไว้ ยากที่จะเช็ดออก
ถ้าอยากจะเข้ารอบ กระสุนแค่นี้ไม่พอแน่ ยังต้องคิดหาวิธี เจียงหลีเก็บกระสุนของตนอย่างดีแล้วพูดในใจ
แกรบ!
นางเหยียบกิ่งไม้ เกิดเสียงดังขึ้น
ชั่วขณะนั้น นางก็รู้สึกได้ว่าผู้คนรอบๆ มองมาที่ตัวเองด้วยสายตาจ้องจะเขมือบ
อืม เด็กอายุสิบสองปี…
