เจียงหลีฉุกคิด ถึงแม้ว่าอายุของนางจะผ่านข้อกำหนดของการประลองชิงเจียว แต่ดูเหมือนว่าเด็กที่เข้าร่วมการประลองแบบนางมีน้อยมาก
เหมือนจะมีนางแค่คนเดียวเสียด้วยซ้ำ
คนส่วนมากดูท่าทางอายุประมาณสิบห้าสิบหก สิบเจ็ดสิบแปดปีทั้งนั้น
เฮ้อ เจียงหลีถอนหายใจ แววตาที่สว่างไสวมองไปยังสายตารอบๆ ที่มองนางอยู่ “พี่ชาย พี่สาวทุกท่าน ไม่ใช่ว่าเราควรที่จะต้องจัดการกับคู่ต่อสู้ที่เก่งกาจก่อน แล้วค่อยจัดการเจ้าตัวน้อยอย่างข้าหรอกหรือ”
ผู้คนต่างตกตะลึง
ความคิดไม่เลว เก็บแรงไว้ จัดการกับคนเก่งๆ ก่อน เจ้าเด็กคนนี้ ปล่อยให้นางไปตามทางของนางเถอะ ดูท่าแล้วอยู่ไม่ถึงเจ็ดวัน ก็คงร้องไห้อยากจะกลับบ้านแล้ว
ดังนั้น ทำไมพวกเขาจะต้องเสียกระสุนที่มีค่าเพื่อคนที่ไม่ได้เก่งกาจอะไรด้วย
ผู้เข้าร่วมการประลองไม่รู้พลังของกันและกัน ตอนที่เจียงหลีสมัคร มีแค่คนที่อยู่รอบๆ เท่านั้นที่ได้ยินนางบอกระดับขั้น แต่คนส่วนมากไม่รู้
และอายุของเจียงหลีเป็นเกราะคุ้มกันนางที่ดีที่สุด ไม่มีใครคิดว่าจะมีเด็กที่อายุน้อยและมีพลังมากกว่าตัวเองอยู่
จิตใต้สำนึกของคนเราก็แบบนี้ ในใจปฏิเสธว่าคนอื่นเก่งกว่าตัวเอง นอกเสียจากจะได้เห็นด้วยตาตัวเอง
เพียงชั่วพริบตาเดียว คนที่จ้องมองนางก่อนหน้านี้ก็พากันแยกย้ายไป ไม่มีใครสนใจนาง เด็กสาวหน้าตาสะสวยที่มีดวงตาใสแจ๋วอีกเลย
ผู้คนแยกย้ายไป เจียงหลียืนงง
ทอดเสียงถอนหายใจแล้วนางก็เดินเอ้อระเหยอย่างสบายใจ
