ทิวทัศน์ของหุบเขาปู้กุยช่างงดงามยิ่ง
แล้วทำไมจะต้องต่อสู้กันด้วยล่ะ
ระหว่างทางมีคนมากมายเห็นเจียงหลี แต่พอเห็นว่านางเป็นเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง ร่างกายผอมแห้ง พวกเขาก็คิดแล้วว่าจะไม่เปลืองกระสุนมาใช้กำจัดนาง
เจียงหลีแววตาเป็นประกาย คอยจับตาดูคนที่เดินผ่านนางไปตลอด เห็นว่าพวกเขาไม่โจมตีตัวเอง นางอดไม่ได้ที่จะยิ้มมุมปาก แววตาประกายระยิบระยับสื่อให้เห็นความเจ้าเล่ห์ของนาง
โธ่ ดีจัง แบบนี้ก็เข้ารอบสิบคนแรกง่ายๆ เลย แต่งเป็นหมูหลอกกินเสือบางทีใช้วิธีนี้ก็ไม่เลว เจียงหลีหลงระเริงในใจ
นางคิดว่าตัวเองเก่งจริงๆ
ไม่ได้ปิดบังพลัง ให้ข้อมูลตามความเป็นจริง แต่ว่าคนเหล่านี้กลับมองข้ามนาง แล้วนางจะทำอันใดได้เล่า
โธ่ แต่งเป็นหมูหลอกกินเสือไม่ใช่ความปรารถนาของข้าตั้งแต่แรก เจียงหลีส่ายหัวพูดกับตัวเอง ในใจกลั้นไม่อยู่เหมือนอยากจะยิ้ม
แม้แต่ผู้ตรวจตราของจวนเจ้าเมืองเหล่านั้นที่ซ่อนอยู่ ก็ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี ไอเจ้าพวกนี้มันโง่หรืออย่างไร ปล่อยเจียงหลีไปหน้าตาเฉย
เจียงหลีผ่านวันแรกไปด้วยความสงบและสบาย
วันที่สอง คนเหล่านั้นที่เจอนาง ไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่งแล้วก็จากไป เจียงหลียากที่จะไม่หลงตัวเอง ลูบใบหน้าแล้วพูดว่า “คงเป็นเพราะข้าดูน่าสงสารมากเป็นแน่”
ผู้ตรวจตราได้ยินที่นางพูด อีกนิดเดียวก็จะร่วงลงจากต้นไม้แล้ว
