แววตามู่หว่านโหรวเปล่งประกายเล็กน้อย ถามว่า “ท่านหนานมีคนที่ถูกใจแล้วหรือ” เพียงแต่ว่าคนของตระกูลลู่ นางย่อมมีอคติ
“ไป๋หลี่เฟิ่ง ข้าก็สนใจ” หนานอู๋เฮิ่นยิ้มแล้วพูด
ฟังเขาพูดถึงไป๋หลี่เฟิ่ง มู่ว่านโย๋วผู้ที่มีใบหน้าราวกับดอกบัว ยังคงไร้ความรู้สึก แต่ว่าริมฝีปากนางก็ขมุบขมิบอยู่บ้าง
“ทุกท่าน การประลองชิงเจียวจะเริ่มขึ้นแล้ว” เวลานี้เฮ่อเหลียนเฟิงยืนขึ้นมาแล้วเปลี่ยนเรื่อง
ตามที่เขาพูด ผู้เข้าร่วมประลองนับพันที่อยู่สนามด้านล่างก็พร้อมกันแล้ว
ท่านเจ้าเมือง ผู้ที่รับผิดชอบงานประลองในครั้งนี้ ยืนอยู่บนเวทีสูง ปลดปล่อยพลัง แล้วประกาศกฎกติกา “เห็นแล้วหรือยัง ที่อยู่ทางด้านหลังของพวกเราคือหนึ่งในทางเข้าของหุบเขาปู้กุย การประลองชิงเจียวในรอบแรก มีระยะเวลาเจ็ดวัน พวกเจ้าทั้งหมดจะถูกคัดเลือกอยู่ข้างใน ก่อนที่จะเข้าไป จะแจกกระสุนให้ทุกคน คนละสิบนัด ผู้ที่โดนกระสุนทั้งหมดตกรอบ ใครที่ตกรอบ พวกเจ้าก็สามารถแย่งชิงกระสุนจากตัวของเขาได้ สุดท้ายนี้จะมีแค่สิบคนที่ชนะ จำเอาไว้ว่าการประลองชิงเจียวบาดเจ็บได้เล็กน้อย ห้ามถึงขั้นบาดเจ็บสาหัสและห้ามฆ่าคน ผู้ใดทำผิดกฎต้องออกจากการแข่งขัน พวกเจ้าเข้าใจแล้วใช่ไหม”
“ฟังรู้เรื่องแล้ว แต่พวกเราทุกคนพลังไม่เท่ากัน ถ้าเป็นเช่นนี้ ผู้ที่พลังน้อยจะไม่เสียเปรียบได้อย่างไรกัน” มีคนแสดงความเห็นที่แตกต่างขึ้น
“ใช่ นี่มันไม่ยุติธรรม”
“ใช่ ไม่ยุติธรรม!”
