เขาไม่มีทางจำเจียงอวี๋ไม่ได้ ต่อให้สวมผ้าคลุมหน้าก็ปิดบังเขาไม่ได้ โดยเฉพาะนางเหอซื่อที่หลบอยู่ข้างๆ แต่ว่าทั้งใบหน้าโผล่ออกมาด้านนอก
สำหรับเย่ว์หนานซี เขาสามารถทิ้งผู้หญิงได้ แต่ผู้หญิงจะมาทำเล่นๆ กับเขาไม่ได้ ขณะนั้นเย่ว์หนานซีก็แค้นใจเจียงอวี๋ด้วย เขาควบคุมความโกรธของตัวเอง หันกลับไปมองเจียงหลีที่ใบหน้ามีความสุขบนความทุกข์ของเขา พูดถากถางด้วยความเยือกเย็น “ที่แท้ผู้หญิงตระกูลเจียงล้วนเป็นผู้หญิงสำส่อน”
“ชมเกินไปแล้ว ผู้ชายตระกูลเย่ว์ก็ล้วนแต่เห็นของใหม่แล้วก็ลืมของเก่าไม่ใช่หรือ” เจียงหลีตอบกลับด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม
เย่ว์หนานซีแววตาจริงจัง รังสีอัมหิตนั้นราวกับของจริง จ้องเจียงหลีตาเขม็ง
เจียงหลีไม่ทนเลยโบกไม้โบกมือ “อย่าจ้องมองข้าเช่นนี้ จ้องไปก็ฆ่าข้าไม่ได้ พยายามหน่อยนะ ข้าจะมาจัดการเจ้าด้วยตัวเอง แต่อย่างไร ข้าก็เป็นกำลังใจให้เจ้านะ”
คำพูดที่ยั่วยุให้โกรธจบลง เย่ว์หนานซีกำหมัดแน่น จ้องมองเจียงหลีตาเขม็ง
“เจ้า!” เย่ว์หนานซีได้เพียงแค่รู้สึกเจ็บปวดใจเหมือนจะระเบิดออกมาทำไมข้าไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าเจียงหลีนังผู้หญิงคนนี้มีความสามารถในการยั่วโมโหคนได้ขนาดนี้
เจียงหลีขี้เกียจเล่นสงครามน้ำลายกับเขา หัวเราะเหยียดพวกเขาแล้วพาหม่าหยวนจย่าเดินเฉียดด้านข้างของเย่ว์หนานซีผ่านไป
