นางเหอซื่อแสร้งทำเป็นเช็ดน้ำตา ทำสีหน้าเศร้า พูดกับลั่วเทียนเจียวว่า “สาวน้อยที่ใส่เสื้อดำนั้น แท้จริงแล้ว เป็นหลานสาวข้าเองและเป็นลูกพี่ลูกน้องของอวี๋เอ๋อร์”
จากนั้น นางเล่าเรื่องเจียงหลีให้ลั่วเทียนเจียวฟัง นางพูดเกินความความจริง กล่าวหาว่าเป็นเพราะครอบครัวเจียงหลี พวกนางถึงได้ตกอยู่ในสภาพเช่นนี้
“ถ้าไม่ใช่เพราะพ่อของนาง อวี๋เอ๋อร์ของข้ายังคงเป็นคุณหนูของตระกูล ถ้านางไม่ขโมย ทำร้ายผู้อื่นพวกข้าก็คงไม่ต้องเร่ร่อนพเนจร” นางนางเหอซื่อพูดเสร็จ แอบเอื้อมมือหยิกเจียงอวี๋ทีหนึ่ง เจียงอวี๋ถึงกับน้ำตานองมองลั่วเทียนเจียวด้วยหน้าตาน่าสงสาร
ลั่วเทียนเจียวเห็นสายตานางเช่นนี้ราวกับว่าทั้งตัวจะหลอมละลายเลยทีเดียว “ท่านน้า อวี๋เอ๋อร์ ไม่ต้องกลัว มีข้าลั่วเทียนเจียวอยู่ ไม่มีใครทำร้ายพวกเจ้าได้ นังเด็กที่ยโสโอหังได้ปรากฏตัวที่นี่ ดูท่าจะเข้าร่วมงานประลองชิงเจียว ถึงเวลานั้นข้าจะสั่งสอนนางแทนพวกเจ้า”
“นางจะเข้าร่วมงานประลองชิงเจียวหรือ” เจียงอวี๋ตกใจจนลืมเสแสร้งไปเลย
ทว่าลั่วเทียนเจียวไม่ทันสังเกตเห็น พยักหน้าพูดว่า “อืม ดูการแต่งตัวของนางบวกกับคนรอบข้างที่กล่าวถึงเรื่องนางกับตระกูลเย่ว์แล้ว เหมือนจะเข้าร่วม”
เวลานี้ บริเวณโดยรอบได้พูดเรื่องการต่อสู้ระหว่างเจียงหลีกับเย่ว์หนานซี!
เดิมทีเรื่องนี้ไม่ได้เป็นที่รู้กันของผู้คนมากนัก
