จวนตระกูลลู่ มีประตูทางเข้าออกหลายประตู เส้นทางคดเคี้ยว
วันนี้ เป็นวันที่สองที่เจียงหลีกลับมาถึง คนที่กลับมาด้วยมีหม่าหยวนจย่าที่ผ่านการซ้อมมาเป็นเวลาสามเดือน
“คุณหนู นี่เป็นสิ่งที่นายน้อยให้คนส่งมา” หม่าหยวนจย่ายืนนอกห้องเจียงหลี ในมือถือถาดทรงยาวสี่เหลี่ยมบนถาดมีเสื้อผ้าที่ถูกปักด้วยความประณีตและยังมีกริชเล่มหนึ่ง
“นำเข้ามา” เจียงหลีพูดเป็นการตอบรับ
เมื่อได้รับอนุญาตให้เข้าไป หม่าหยวนจย่าจึงยกถาดเข้าไปในห้องพอเข้าถึงห้อง เขาเห็นเจียงหลีที่อยู่บนเก้าอี้ทรงกลมโดยใช้มือเท้าแก้ม
เมื่อเห็นเขาเดินเข้ามาเจียงหลีเก็บความคิดที่ฟุ้งซ่าน สายตาไปจบอยู่บนถาดที่เขาถือ
“เสื้อผ้ากับกริชงั้นหรือ” เจียงหลียืนขึ้นแล้วเดินเข้าหาหม่าหยวนจย่าด้วนความประหลาดใจ
บนถาดมีเสื้อผ้าสีดำชุดหนึ่งซึ่งเป็นเสื้อผ้าของผู้หญิงที่ใช้สำหรับต่อสู้ ลวดลายบนเสื้อถูกปักด้วยเส้นด้ายสีเงินอย่างสวยงาม ส่วนใบกริชเล่มนั้น เป็นสีทองเข้มที่ฝังด้วยอัญมณีสีแดง ดั่งโลหิตที่ไหลหมุนเวียน อีกทั้งยังเหมือนเปลวไฟที่ลุกโชน
“อัญมณีนี้ราวกับว่าซ่อนพลังบางอย่างอยู่” เจียงหลีพูดพึงพำ
สายตานางมองข้ามชุดต่อสู้ จดจ่ออยู่บนอัญมณีสีแดงนั้น
หม่าหยวนจย่าพยักหน้า “คุณหนูไม่ทราบหรือ นี่คือแร่ธาตุอิ๋นเสวีย การฝังอยู่ในอาวุธนั้นจะทำให้เกิดความพิเศษ นั่นคืออาวุธจะมีคุณสมบัติกลืนกินเลือด”
เจียงหลีมองไปทางเขาด้วยความแปลกใจ
